تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢ - تفسير رستگارى بدون تهذيب نفس ممكن نيست

كه ما مى‌شناسيم در آن شرائط باقى نمى‌ماند، و در وسط شب مقدار زيادى زير صفر مى‌رود كه اگر در آنجا موجود زنده‌اى باشد حتما يخ مى‌زند و نابود مى‌شود.

قابل توجه اينكه در آيات سابق افعال به صورت" ماضى" آمده بود، و در اين آيه به صورت مضارع است، اين تفاوت تعبير ممكن است اشاره به اين باشد كه حوادثى همچون ظهور روز و شب مخصوص زمانى نيست، گذشته و آينده را همه شامل مى‌شود و لذا بعضى به صورت فعل ماضى، و بعضى به صورت فعل مضارع آمده، تا عموميت اين حوادث را در بستر زمان روشن سازد.

اصل خلقت آسمان با آن عظمت خيره كننده از شگفتيهاى بزرگ خلقت است، و بناء و پيدايش اينهمه كواكب و اجرام آسمانى و نظامات حاكم بر آنها شگفتى ديگر، و از آن مهمتر خالق اين آسمان است.

قابل توجه اينكه" ما" در لغت عرب معمولا براى" موجود غير عاقل" مى‌آيد، و اطلاق آن بر خداوند عالم حكيم تناسبى ندارد، و لذا بعضى ناچار شده‌اند" ما" را در اينجا" مصدريه" بگيرند، نه" موصوله" و در اينصورت مفهوم آيه چنين مى‌شود: سوگند به آسمان و بناى آسمان.

ولى با توجه به آيات" و نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها" كه تفسير آن به زودى بيان مى‌شود راهى جز اين نيست كه" ما"" موصوله" و اشاره به ذات پاك خداوند باشد كه خالق همه آسمانها است، و استعمال" ما" در مورد افراد عاقل نيز در لغت عرب بى سابقه نيست چنان كه در آيه ٣ سوره نساء