تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٢ - تفسير انفاق و دورى از آتش دوزخ

ديگر اينكه آيات فوق و آيات بعد كه مى‌گويد: بركنارى از آتش دوزخ مخصوص" اتقى" است (با تقوى‌ترين مردم) يعنى در مجموع مى‌خواهد فقط حال دو گروه را بيان كند: گروه بى ايمان بخيل، و گروه مؤمنان سخاوتمند و بسيار با تقوى، از اين دو گروه فقط دسته اول وارد جهنم مى‌شوند و دسته دوم وارد بهشت، و به اين ترتيب اصلا از گروه سوم يعنى مؤمنان گنهكار سخنى به ميان نيامده است.

به تعبير ديگر" حصر" در اينجا" حصر اضافى" است، گويى بهشت فقط براى گروه دوم و جهنم تنها براى گروه اول آفريده شده است با اين بيان پاسخ اشكال ديگرى كه در ارتباط با" تضاد" آيات مورد بحث، و آيات آينده كه نجات را مخصوص" اتقى" مى‌كند نيز روشن مى‌شود.

سپس سخن از گروهى مى‌گويد كه از اين آتش شعله‌ور سوزان بركنارند، مى‌فرمايد:" به زودى با تقواترين مردم از اين آتش سوزان دور داشته مى‌شود" (وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى‌).

تعبير به" يتزكى" در حقيقت اشاره به قصد قربت و نيت خالص است خواه اين جمله به معنى كسب نمو معنوى و روحانى باشد، يا به دست آوردن پاكى اموال، چون" تزكية" هم به معنى" نمو دادن" آمده و هم" پاك كردن" در آيه ١٠٣ توبه نيز مى‌خوانيم: خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها وَ صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ‌:" از اموال آنها زكاتى بگير تا به وسيله آن آنها را پاك سازى و پرورش دهى و (هنگام گرفتن زكات) به آنها دعا كن كه دعاى تو مايه آرامش آنها است".