تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٧ - ١- توحيد خالقيت

پاك خدا برمى‌گردد، مسبب الاسباب او است و علت العلل ذات پاك او مى‌باشد، حتى افعالى كه از ما سر مى‌زند به يك معنى از او است، او به ما قدرت و اختيار و آزادى اراده داده، بنا بر اين در عين حال كه ما فاعل افعال خود هستيم، و در مقابل آن مسئوليم، از يك نظر فاعل خداوند است، زيرا همه آنچه داريم به او بازمى‌گردد (لا مؤثر فى الوجود الا اللَّه).

٤- توحيد در عبادت:

يعنى تنها بايد او را پرستش كرد و غير او شايسته عبوديت نيست، چرا كه عبادت بايد براى كسى باشد كه كمال مطلق و مطلق كمال است، كسى كه از همگان بى نياز است، و بخشنده تمام نعمتها، و آفريننده همه موجودات، و اين صفات جز در ذات پاك او جمع نمى‌شود.

هدف اصلى از عبادت، راه يافتن به جوار قرب آن كمال مطلق، و هستى بى پايان، و انعكاس پرتوى از صفات كمال و جمال او در درون جان است كه نتيجه‌اش فاصله گرفتن از هوى و هوسها، و روى آوردن به خودسازى و تهذيب نفس است.

اين هدف جز با عبادت" اللَّه" كه همان كمال مطلق است امكان‌پذير نيست.

٣- شاخه‌هاى توحيد افعالى‌

" توحيد افعالى" نيز به نوبه خود شاخه‌هاى زيادى دارد كه در اينجا به شش قسمت از مهمترين فروع آن اشاره مى‌كنيم:

١- توحيد خالقيت‌

همانگونه كه قرآن مى‌گويد: قُلِ اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ:" بگو خداوند