تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣ - تفسير تقوا و امدادهاى الهى

بفروشيد، و يا بيهوده به هدر دهيد.

تفسير نمونه ؛ ج‌٢٧ ؛ ص٧٣

شتى" جمع" شتيت" از ماده" شت" (بر وزن شط) به معنى پراكنده كردن جمعيت است، و در اينجا اشاره به تفاوت كوششهاى مردم از نظر كيفيت و هدف‌گيرى و نتيجه آنها است.

*** سپس مردم را به دو گروه تقسيم كرده، و ويژگيهاى هر يك را بر مى‌شمرد، و مى‌فرمايد:" اما آن كس كه در راه خدا اعطا كند و پرهيزگارى پيشه نمايد" ...

(فَأَمَّا مَنْ أَعْطى‌ وَ اتَّقى‌).

***" و به جزاى نيك الهى ايمان داشته باشد" ... (وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى‌).

***" ما او را در مسير آسانى قرار مى‌دهيم" و به سوى بهشت جاويدان هدايت مى‌كنيم (فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرى‌).

منظور از" اعطى" همان انفاق در راه خدا و كمك به نيازمندان است.

و تاكيد بر" تقوى" به دنبال آن ممكن است اشاره به لزوم نيت پاك و قصد خالص به هنگام انفاق، و تهيه اموال از طريق مشروع، و انفاق آن نيز در طريق مشروع، و خالى بودن از هر گونه منت و اذيت و آزار بوده باشد، چرا كه مجموعه اين اوصاف در عنوان تقوى جمع است.

بعضى نيز گفته‌اند:" اعطى" اشاره به عبادات مالى است، و" اتقى" اشاره به ساير عبادات، و انجام واجبات، و ترك محرمات است، ولى تفسير اول هم با ظاهر آيه سازگارتر است، و هم با شان نزولى كه در بالا آورديم.

تصديق كردن" حسنى" (" حسنى" مؤنث" احسن" به معنى نيكوتر است)