و به اين دسته روايات اشكالى كرده‌اند، و آن اين است كه اين روايات با مصونيت رسول خدا ٦ از تاثير سحر نمى‌سازد، و چگونه سحر ساحران در آن جناب مؤثر مى‌شده با اينكه قرآن كريم مسحور شدن آن جناب را انكار نموده، فرموده:( وَ قالَ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً انْظُرْ)(كَيْفَ ضَرَبُوا لَكَ الْأَمْثالَ فَضَلُّوا فَلا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًا )[٢].

ليكن اين اشكال وارد نيست، براى اينكه منظور مشركين از اينكه آن جناب را مسحور بخوانند، اين بوده كه آن جناب بى عقل و ديوانه است، آيه شريفه هم اين معنا را رد مى‌كند، و اما تاثير سحر در اينكه مرضى در بدن آن جناب پديد آيد، و يا اثر ديگرى نظير آن را داشته باشد، هيچ دليلى بر مصونيت آن جناب از چنين تاثيرى در دست نيست.

و در مجمع البيان است كه: از رسول خدا ٦ روايت شده كه بسيار مى‌شد رسول خدا ٦ حسن و حسين را با اين دو سوره تعويذ مى‌كرد[٣].

و نيز در همان كتاب از عقبة بن عامر روايت شده كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: آياتى بر من نازل شده كه نظيرش نازل نشده، و آن دو سوره‌(قُلْ أَعُوذُ) است، اين حديث را در صحيح آورده‌[٤].

مؤلف: در الدر المنثور اين حديث را به ترمذى و نسايى و غير آن دو نيز نسبت داده، و نيز روايتى در اين معنا از كتاب أوسط طبرانى از ابن مسعود نقل كرده‌[٥].

و بعيد نيست كه مراد آن جناب از نازل نشدن مثل اين دو سوره اين باشد كه تنها اين دو سوره در مورد عوذه و حرز نازل شده، و هيچ سوره‌اى ديگر اين خاصيت را ندارد.

[نظر ابن مسعود دائر بر اينكه معوذتين جزء قرآن نيست، رد اين نظر و بيان اينكه تواتر قطعى بر اينكه اين دو سوره جزء قرآنند وجود دارد]

و در الدر المنثور است كه احمد، بزار، طبرانى، و ابن مردويه از طرق صحيح از ابن عباس و ابن مسعود روايت كرده‌اند كه ابن مسعود دو سوره‌(قُلْ أَعُوذُ) را از قرآن‌ها پاك‌

[١] نور الثقلين، ج ٥، ص ٧١٨ به نقل از طب الأئمه.

[٢] ستمگران گفتند شما پيروى نمى‌كنيد مگر مردى سحر شده را، ببين چگونه مثلها برايت مى‌زنند، و در نتيجه گمراه گشته راه به جايى نمى‌برند. سوره فرقان، آيه ٨ و ٩.

[٣] مجمع البيان، ج ١٠، ص ٥٦٩.

[٤] مجمع البيان، ج ١٠، ص ٥٦٧.

[٥] الدر المنثور، ج ٦، ص ٤١٦.