ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤٥١ - بحث روايتى(رواياتى در ذيل آيات سبح اسم ربك الأعلى ، سنقرئك فلا تنسى ، قد أفلح من تزكى و در باره صحف اولى)

ركوع خود بگوييد، و چون آيه‌(سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى) نازل شد فرمود: اين ذكر را در سجده خود بگوييد[١].

مؤلف: اين روايت را سيوطى هم در الدر المنثور از احمد و ابى داوود و ابن ماجه و ابن منذر و ابن مردويه، از عقبه از آن جناب نقل كرده است‌[٢].

و در تفسير قمى فرموده:(سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى) يعنى بگو سبحان ربى الاعلى و در ذيل آيه‌(الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى‌) فرموده: مقدر فرموده اشياء را با تقدير اول، سپس هدايت كرده بسويش هر كه را مى‌خواهد[٣].

و در تفسير قمى در ذيل آيه شريفه‌(وَ الَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعى‌) آمده كه منظور از مرعى نبات است، و منظور از جمله‌(غُثاءً أَحْوى‌) اين است كه همان نيات بعد از رسيدن به حد بلوغش خشك و سياه مى‌شود[٤].

و در الدر المنثور آمده كه ابن مردويه از ابن عباس روايت كرده كه گفت: رسول خدا ٦ دائما قرآن را بياد مى‌آورد، از ترس اينكه مبادا فراموشش كند، تا آنكه به او وعده دادند كه ما حل اين مشكلت را عهده‌دار شديم، و اين آيه نازل شد: سنقرئك فلا تنسى [٥].

و در كتاب فقيه آمده كه شخصى از امام صادق (ع) پرسيد معناى آيه‌(قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى) چيست؟ فرمود: اين است كه هر كس زكات فطره بدهد رستگار مى‌شود.

پرسيد معناى آيه‌(وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى) چيست؟ فرمود اين است كه (براى نماز عيد) به سوى جبانه برود و نماز بخواند[٦] و منظور از جبانه، صحرا است.

اين معنا از حماد از جرير از ابو بصير و زراره از آن جناب نيز نقل شده‌[٧]. و قمى آن را بدون ذكر سند و بدون نام آن جناب بلكه به تعبير از آن جناب آورده است‌[٨].

و در الدر المنثور است كه ابن مردويه از ابو سعيد خدرى روايت كرده كه گفت:

[١] نور الثقلين، ج ٥، ص ٥٥٤ به نقل از عياشى.

[٢] الدر المنثور، ج ٦، ص ٣٣٨.

[٣] ( ٣ و ٤) تفسير قمى، ج ٢، ص ٤١٦.

[٤] ( ٣ و ٤) تفسير قمى، ج ٢، ص ٤١٦.

[٥] الدر المنثور، ج ٦، ص ٣٣٩.

[٦] فقيه، ج ١، ص ٣٢٣.

[٧] فقيه، ج ٢، ص ١١٩، ح ٢٥.

[٨] تفسير قمى، ج ٢، ص ٤١٧.