ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤٨٣ - بيان آيات حقيقتى در باره خلقت انسان كه سوره مباركه بلد بيان مىكند

بسيارى را از دست دادم (٦).

آيا پنداشته كه احدى او (و انفاق او) را نمى‌بيند (٧).

آيا براى او دو چشم قرار نداديم؟ (٨).

و يك زبان و دو لب؟ (٩).

و او را به خير و شرش هدايت نموديم (١٠).

پس چرا به مجاهده و كارهاى دشوار اقدام نكرد؟ (١١).

و تو چه مى‌دانى كه منظور از كار دشوار چيست؟ (١٢).

آزاد كردن برده (١٣).

و يا در روز قحطى سير كردن گرسنگان (١٤).

يتيمى از خويشاوندان را (١٥).

يا مسكينى خاك‌نشين را غذا دادن (١٦).

تا از آن كسانى شود كه ايمان آوردند و يكديگر را به صبر و ترحم سفارش كردند (١٧).

آنها اصحاب يمين هستند (١٨).

و كسانى كه آيه‌هاى ما را منكر شده‌اند اهل شئامت و نحوستند (١٩).

كه آتشى سرپوشيده بر آنان احاطه دارد (٢٠).

بيان آيات [حقيقتى در باره خلقت انسان كه سوره مباركه بلد بيان مى‌كند]

اين سوره بيانگر اين حقيقت است كه خلقت انسان بر اساس رنج و مشقت است، هيچ شانى از شؤون حيات را نخواهى ديد كه توام با تلخى‌ها و رنج‌ها و خستگى‌ها نباشد، از آن روزى كه در شكم مادر روح به كالبدش دميده شد، تا روزى كه از اين دنيا رخت بر مى‌بندد هيچ راحتى و آسايشى كه خالى از تعب و مشقت باشد نمى‌بيند، و هيچ سعادتى را خالص از شقاوت نمى‌يابد، تنها خانه آخرت است كه راحتى‌اش آميخته با تعب نيست.

بنا بر اين، چه بهتر به جاى هر تلخى و ناكامى و رنج، سنگينى تكاليف الهى را تحمل كند، در برابر آنها صبر نمايد صبر بر اطاعت و بر ترك معصيت، و در گسترش دادن رحمت بر همه مبتلايان كوشا باشد، كسانى را از قبيل ايتام و فقرا و بيماران و امثال آنها كه دچار مصائب شده‌اند مورد شفقت خود قرار دهد، تا جزو اصحاب ميمنه شود، و گرنه آخرتش هم مثل دنيايش خواهد شد، و در آخرت از اصحاب مشئمه خواهد بود كه‌(نارٌ مُؤْصَدَةٌ) مسلط