ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٦ - بحث روايتى(رواياتى در ذيل برخى آيات گذشته راجع به نماز، حق سائل و محروم، و )

دارى كه صله خويشاوندان كنى، و به كسى كه محرومت كرد عطا كنى، و با كسى كه در حقت دشمنى كرد دوستى كنى‌[١].

مؤلف: اين معنا را صاحب كافى هم از امام ابو جعفر و ابو عبد اللَّه (ع) به چند طريق نقل كرده‌[٢]، صاحب محاسن هم آن را از امام ابو جعفر (ع) روايت كرده است‌[٣].

و در كافى به سند خود از صفوان جمال، از امام صادق (ع) روايت كرده كه در ذيل جمله‌(لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ) فرمود: محروم كاسبى است كه خريد و فروش ندارد، او مى‌خواهد از دسترنج خود استفاده كند، اما كسى به او مراجعه نمى‌كند[٤].

كلينى مى‌گويد در روايتى ديگر از امام باقر و امام صادق (ع) آمده كه فرمودند: محروم مردى است كه عقلش به جاست، ولى كاسبى است كه خدا روزيش را تنگ گرفته است‌[٥].

و در مجمع البيان در ذيل آيه‌(وَ الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ) مى‌گويد: محمد بن فضيل از حضرت ابى الحسن (ع) روايت كرده كه فرمود: اينان آن افراد از شيعيان ما هستند كه داراى پنجاه ركعت نمازند[٦].

مؤلف: شايد اساس اين كلام رواياتى باشد كه از حضرات رسيده كه فرموده‌اند:

تشريع نافله‌هاى يوميه به منظور تكميل نمازهاى واجب بوده است.

[١] مجمع البيان، ج ١٠، ص ٣٥٦.

[٢] تفسير نور الثقلين، ج ٥، ص ٤١٦، به نقل از كافى.

[٣] تفسير نور الثقلين، ج ٥، ص ٤١٨، به نقل از محاسن.

[٤] تفسير نور الثقلين، ج ٥، ص ٤١٧، به نقل از كافى.

[٥] تفسير نور الثقلين، ج ٥، ص ٤١٨، به نقل از كافى.

[٦] مجمع البيان، ج ١٠، ص ٣٥٧، ط تهران.