ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٣٥ - مراد از قسم و المرسلات عرفا ، و الناشرات نشرا و سوگندهاى ديگر آغاز سوره مباركه مرسلات براى تاكيد وقوع قيامت

است كه ملائكه نازلش مى‌كنند، هم چنان كه در قرآن كريم فرموده:(يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ)[١]، و نيز فرموده:(يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ ...)[٢].

و معناى جمله اين است كه سوگند مى‌خورم به جماعات ملائكه وحى، كه روانه مى‌شوند. بعضى‌[٣] گفته‌اند: مراد از اين جمله بادهاى پى در پى است. كه در سابق به ضعف اين نظريه اشاره كرديم، و نظير اين قول در ضعف، سخن آن مفسرى‌[٤] است كه گفته: منظور از مرسلات انبيايند، دليل ضعف اين قول اين است كه با آيات بعد سازگار نيست.

(فَالْعاصِفاتِ عَصْفاً) اين جمله عطف است به جمله قبلى، و مراد از عصف سرعت سير است، باد تند را عاصف مى‌گويند، و سرعت سير ملائكه در رساندن وحى را به عنوان استعاره عصف خوانده، و معنايش اين است كه سوگند مى‌خورم به ملائكه‌اى كه پشت سر هم روانه مى‌شوند، و ايشان با سرعت سيرى كه دارند، مانند بادهاى تند ماموريت خود را انجام مى‌دهند.

(وَ النَّاشِراتِ نَشْراً) اين جمله سوگندى ديگر است، و نشر صحيفه و كتاب و جامه و امثال آن، به معناى گشودن آن است، و مراد از نشر گشودن صحف وحى است، هم چنان كه آيه‌(كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ بِأَيْدِي سَفَرَةٍ كِرامٍ بَرَرَةٍ)[٥] به اين معنا اشاره مى‌كند.

و معناى آيه اين است كه: سوگند مى‌خورم به ملائكه‌اى كه صحيفه‌هاى آسمانى را باز مى‌كنند، صحيفه‌هايى كه وحى الهى بر آن نوشته شده، تا پيغمبر آن را تلقى كند.

بعضى‌[٦] از مفسرين گفته‌اند: مراد از اين جمله بادهايى است كه خداوند قبل از نزول باران و رحمت خدا مى‌پراكند. بعضى‌[٧] ديگر گفته‌اند: مراد بادهايى است كه ابرها را

[١] فرشتگان را با روح الهى به فرمانش بر هر كس از بندگانش بخواهد نازل مى‌كند. سوره نحل، آيه ٢.

[٢] روح را به امر خود بر هر كه از بندگان بخواهد مى‌فرستد تا خلق را از روز قيامت بترساند. سوره مؤمن، آيه ١٥.

[٣] ( ٣ و ٤) مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤١٥.

[٤] ( ٣ و ٤) مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤١٥.

[٥] هرگز چنين مكن، اين( قرآن) يك تذكر و يادآورى است. و هر كس بخواهد از آن پند مى‌گيرد. در الواح پر ارزشى ثبت است. الواحى والا قدر و پاكيزه به دست سفيرانى است والا مقام و فرمان بردار و نيكوكار. سوره عبس، آيات ١١- ١٦.

[٦] ( ٦ و ٧) مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤١٥.

[٧] ( ٦ و ٧) مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤١٥.