ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٣٥ - بيان آيات

آيا انسانى كه خلقت و تدبير و هدايت و مردن و زنده شدنش به دست خدا است شكر او را به جاى آورد؟ نه هرگز بلكه كفر و عصيان ورزيد (٢٣).

پس انسان بايد به غذاى خود بنگرد (٢٤).

اين ما بوديم كه آب را به كيفيتى كه انسانها خبر ندارند از آسمان فرستاديم (٢٥).

و سپس زمين را باز به كيفيتى ناگفتنى و به وسيله دانه‌ها شكافتيم (٢٦).

و در آن دانه‌ها رويانديم (٢٧).

و انگور و سبزيجاتى (٢٨).

و زيتون و نخلى (٢٩).

و باغهاى پر درخت سر به هم كرده‌اى (٣٠).

و ميوه و چراگاه (٣١).

تا وسيله زندگى شما و حيوانات شما باشد (٣٢).

پس وقتى آن صيحه شديد آسمانى بيايد (٣٣).

و روزى رسد كه هر كس از برادرش هم فرار مى‌كند (٣٤).

و از مادر و پدرش (٣٥).

و از همسر و فرزندانش (٣٦).

در آن روز هر كس آن قدر گرفتار است كه به ياد غير خودش نمى‌افتد (٣٧).

در آن روز چهره‌ها دو جورند چهره‌هايى نورانى (٣٨).

خندان و خوشحال (٣٩).

و چهره‌هايى غبارآلود و اندوهبار (٤٠).

كه ظلمت و كدورت از آن مى‌بارد (٤١).

آنان همين كافران فاجرند (٤٢).

بيان آيات‌

در اين فصل نخست انسان را نفرين مى‌كند، و از اينكه در كفر به ربوبيت رب خود اصرار و مبالغه مى‌ورزد تعجب مى‌كند، و آن گاه به حدوث و بقاى او اشاره نموده مى‌فهماند كه انسان نه مالك چيزى از آفرينش خويش است، و نه مالك چيزى از تدبير امورش، بلكه خداى سبحان است كه او را از نطفه‌اى بى‌مقدار آفريده و سپس اندازه‌گيرى‌اش كرد، و آن گاه راه‌