و در كافى از جابر از امام باقر ع روايت آورده كه فرمود: رسول خدا ص در مساله خمر ده نفر را لعنت كرد ١- آنكه درخت خرما و يا انگور و يا چيز ديگر را به منظور شراب مى‌كارد ٢- آنكه باغبانيش مى‌كند ٣- آنكه آن را مى‌فشارد ٤- آنكه مى‌نوشد ٥- آنكه ساقى شراب مى‌شود ٦- آنكه شراب را بار مى‌كند ٧- آنكه بار شراب را برايش مى‌برند ٨- آنكه آن را مى‌فروشد ٩- آنكه شراب را مى‌خرد ١٠- آنكه پول شراب را مى‌خورد.[١] و نيز در كافى و محاسن از امام صادق ع روايت آورده كه فرمود رسول خدا ص فرمود: ملعون و باز ملعون است، كسى كه كنار سفره‌اى بنشيند كه در آن سفره شراب نوشيده مى‌شود.[٢] مؤلف: آيه شريفه‌(وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ)[٣] مؤيد اين دو روايت است.

و در خصال به سند خود از ابى امامه روايت كرده كه گفت: رسول خدا ص فرمود: چهار طايفه‌اند كه خدا در قيامت نظرى به آنان نمى‌افكند (يعنى رحمتش را شامل حال آنان نمى‌كند) ١- عاق ٢- كسى كه زياد منت مى‌گذارد ٣- كسى كه قضا و قدر را تكذيب مى‌كند ٤- كسى كه بر شرب خمر عادت كرده است.[٤] و در امالى ابن الشيخ به سند خود از امام صادق ع از رسول خدا ص روايت آمده كه فرمود: پروردگارم جل جلاله سوگند خورده كه هيچ بنده‌اى از بندگانم در دنيا شراب ننوشد، مگر آنكه در قيامت به همان مقدار كه نوشيده از حميم دوزخ به او مى‌چشانم، حال چه اينكه اهل عذاب باشد و يا آمرزيده باشد آن گاه فرمود: روز قيامت شارب الخمر با روى سياه و چشمانى كبود محشور مى‌شود در حالى كه گونه‌اش كج و معوج است، آب از دهانش ريزان، و زبانش از پشت سرش آويزان است.[٥] و در تفسير قمى از امام باقر ع روايت كرده كه فرمود: اين معنا بر خدا حق و سزاوار است، كه به شارب الخمر بنوشاند آن آبى را كه از فرج زنان فاحشه مى‌ريزد و در آن روز آن آب عبارت است از صديد، و صديد چرك و خون غليظ و درهمى است كه حرارتش و بوى‌

[١] فروع كافى ج ٦ ص ٤٢٩

[٢] فروع كافى ج ٦ ص ٢٦٨

[٣] و بر گناه و دشمنى يكديگر را كمك مكنيد سوره مائده آيه ٣ .

[٤] خصال ص ٢٠٣

[٥] امالى ج ١ ص ٥١