مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٦ - فصل سيزدهم احكام مصدود و محصور

كه حالش خوب شود، و عمره مفرده بجا آورد، و اگر حالش خوب شد و نتوانست عمره بجا آورد، نايب مى‌فرستد، و چنانچه كسى نباشد كه براى او در مكّه قربانى كند، در همان جا كه هست قربانى مى‌كند و از احرام خارج مى‌گردد، و اگر آن هم ممكن نشد، در بازگشت به وطن قربانى مى‌كند.

ب) هرگاه محرم به احرام «عمره تمتّع» باشد، مانند مسأله قبل عمل مى‌كند، بنابر احتياط واجب، و اگر حجّ او واجب بوده، بايد سال بعد بجا آورد.

ج) هرگاه از مكّه محرم به احرام حجّ تمتّع شده باشد، و بر اثر يكى از موانع نتواند هيچ يك از وقوف به «عرفات» يا «مشعر» را بجا آورد، در اين صورت پول يك قربانى را به وسيله دوستان خود به منى مى‌فرستد، تا در روز عيد (يا بعد از آن تا سيزدهم) براى او قربانى كنند، و بعد از آن، در ساعتى كه با دوستان خود قرار داده، تقصير مى‌كند و از احرام بيرون مى‌آيد، و همه چيز بر او حلال مى‌شود، جز همسر بنابر احتياط واجب، كه بايد در سال آينده حج بجا آورد تا بر او حلال شود، يا قبل از فرا رسيدن سال آينده عمره مفرده بجا آورد، و اگر نمى‌تواند، نايب مى‌فرستد، و بعد از عمره مفرده نايب همه چيز بر او حلال است. چنين كسى اگر حج بر او واجب بوده، بايد سال آينده حجّ واجب را بجا آورد.

د) هرگاه يكى از دو وقوف را درك كند حجّ او صحيح است، و براى بقيّه اعمال، هر چه را بتواند خودش بجا مى‌آورد، و هر چه را نتواند نايب مى‌گيرد.

مسأله ١٢٩٧- هرگاه بيمار بهبودى يابد و بتواند خود را به حج برساند، و لااقل يكى از دو وقوف را درك كند، بايد برود و بقيّه اعمال را نيز بجا آورد.

مسأله ١٢٩٨- هرگاه شخص بيمار پس از فرستادن قربانى يا پول آن، بهبود يافت، به طورى كه قادر به رفتن به سوى مكّه شد، بايد به مكّه برود،