مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٨ - دوّم نيّت

منظورش مثلًا «حجّة الاسلام» است (يعنى حجّ واجب به خاطر استطاعت) يا «حجّ مستحب»، يا «حجّ نذرى» يا «نيابت»، ولى اگر از اوّل نيّت احرام كند به اين قصد كه نوع عمل را بعداً تعيين نمايد، نيز مانعى ندارد. (ولى احتياط واجب آن است كه قصد نيابت را از اوّل تعيين كند).

مسأله ٣١٧- عمره و حج و اجزاء آن از عبادات است، و بايد با نيّت خالص براى اطاعت خداوند تعالى بجا آورد.

مسأله ٣١٨- اگر عمره تمتّع را به سبب ريا، يا غير آن، باطل كند، احتياط واجب آن است كه حجّ افراد بجا آورد، و پس از آن عمره مفرده انجام دهد، و در سال ديگر حج را اعاده نمايد، مگر اين كه بتواند عمره را اعاده كند.

مسأله ٣١٩- اگر حج را به نيّت خالص بجا نياورد، و آن را به ريا و مانند آن باطل كند، بايد سال آينده عمره و حج را اعاده نمايد.

مسأله ٣٢٠- اگر بعضى از اركان عمره يا حج را به قصد ريا انجام دهد، و آن را باطل كند، و نتواند جبران نمايد، بايد طبق آنچه در دو مسأله بالا گفته شد عمل نمايد، ولى اگر محلّ جبران باقى است و جبران كند، عملش صحيح است؛ هر چند گناه كرده است.

مسأله ٣٢١- اگر بر اثر ندانستن مسأله، يا جهت ديگرى، بجاى نيّت عمره تمتّع، حجّ تمتّع را قصد كند، و در نظرش اين باشد كه همان عملى كه همه مردم انجام مى‌دهند او هم بجا آورد، ولى خيال كرده جزء اوّل از دو جزء اعمال حج، حجّ تمتّع نام دارد، بدين جهت نيّت حجّ تمتّع كرده، عمل او صحيح است و عمره تمتّع محسوب مى‌شود، و بهتر آن است كه نيّت را تجديد كند.

مسأله ٣٢٢- اگر بر اثر جهل به مسأله، يا جهت ديگرى، گمان كند كه حجّ تمتّع بر عمره تمتّع مقدّم است، و به هنگام احرام، نيّت حجّ تمتّع كند، و