مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٩ - چهل مسأله مهم و محلّ ابتلاء در حجّ و عمره

١٠- سعى صفا و مروه در طبقه بالا جايز نيست؛ مگر اين كه ازدحام به قدرى زياد باشد كه سعى در طبقه پايين مشقّت شديد داشته باشد.

١١- هنگام سعى صفاو مروه كافى است مقدارى از سربالايى صفا و مروه را طى كند، و لازم نيست به قسمت لخت كوه برسد، و پاى خود را به آن بچسباند. زيرا سربالايى مفروش در صفا و مروه جزء كوه است.

١٢- نشستن در حال طواف واجب، براى رفع خستگى مانعى ندارد؛ ولى احتياط آن است كه موالات عرفى به هم نخورد، يعنى فاصله زياد نشود؛ امّا نشستن در حال سعى، براى رفع خستگى و مانند آن به هر مقدار مانعى ندارد؛ خواه در صفا باشد، يا در مروه، يا در ميان آن دو.

١٣- لازم نيست سنگها به ستون و ديواره جمره اصابت كند، بلكه كافى است در حوضچه اطراف بيفتد؛ زيرا جمره همان محلّ اجتماع سنگهاست.

١٤- رمى جمرات از طبقه بالا مانعى ندارد، و كسانى كه در روز نمى‌توانند رمى كنند، مى‌توانند شب قبل يا بعد از آن رمى نمايند.

١٥- قربانى كردن در هر يك از قربانگاههاى موجود جايز است، هر چند خارج از محدوده منى است؛ مشروط بر اين كه گوشتها تلف نشود.

١٦- بهتر است قربانى را روز عيد ذبح كنند؛ ولى تأخير آن تا روز سيزدهم نيز جايز است.

١٧- لازم نيست ذابح شيعه باشد؛ بلكه هر مسلمانى كه ذبيحه او پاك و حلال است مى‌تواند ذبح كند.

١٨- سر بريدن و ذبح حيوانات، براى قربانى يا غير آن، با چاقوهاى استيل و فلزّات ديگر، اشكالى ندارد.

١٩- قربانى را مى‌توان شخصاً ذبح نمود، يا به شخص ديگرى كه به او اطمينان دارد نيابت داد. خواه مدير كاروان باشد، يا نفرات بعثه حج، يا