مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨١ - ٢- وقوف در عرفات

٢- وقوف در عرفات‌

مسأله ٩٧٤- دوّمين واجب از واجبات حج، وقوف به عرفات است.

عرفات بيابانى است در حدود بيست كيلومترى مكّه، كه امروز به صورت نيمه مشجّر در آمده، و واجب است حجّاج از ظهر تا غروب روز نهم ذى الحجّه در آنجا بمانند.

مسأله ٩٧٥- احتياط آن است كه از اوّل ظهر تا غروب آفتاب در آنجا توقّف كنند، خواه سواره باشند يا پياه، در حال حركت باشند يا نشسته، در حال بيدارى باشند و يا مقدارى خواب و مقدارى بيدار، و مستحبّ مؤكّد است كه در اين مدّت مشغول ذكر خدا و توجّه به ذات پاك او و توبه و دعا باشند، كه فضيلت دعا و نيايش در اين مكان و در اين زمان بى نظير است.

مسأله ٩٧٦- اگر در تمام وقت بيهوش يا خواب باشد، وقوف او باطل است، ولى چنانچه قبل از ظهر به عرفات آمده و نيّت كرده، صحيح است.

مسأله ٩٧٧- وقوف در عرفات عبادت است، و بايد با نيّت و قصد قربت همراه باشد. نيّت آن عبارت خاصّى ندارد، همين مقدار كه در دل قصد كند كه در عرفات از ظهر تا غروب براى خدا توقّف مى‌كند كافى است.

مسأله ٩٧٨- هرگاه از روى عمد قبل از غروب آفتاب از عرفات كوچ كند و باز نگردد، گناه كرده و بايد يك شتر در منى (و احتياطاً در روز عيد)