مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٩ - ١٧- نزديكى كردن

بايد آن زن و مرد (بنابر احتياط واجب) تا پايان مناسك حج از هم جدا شوند، يا شخص سوّمى با آنها باشد، و در سال بعد نيز هنگامى كه به آن مكان- كه عمل مذكور در آن واقع شده- مى‌رسند، بايد تا پايان حج از هم جدا شوند، و اگر اين عمل بعد از وقوف در مشعر الحرام و قبل از طواف نساء صورت گيرد، حجّ آنها صحيح است؛ ولى گناه كرده‌اند، و يك شتر كفّاره دارد.

٢- هرگاه نزديكى عمداً در «عمره تمتّع» واقع شده باشد، كفّاره آن بنابر احتياط واجب يك شتر است؛ ولى عمره او باطل نمى‌شود. خواه اين عمل قبل از سعى صفا و مروه باشد، يا قبل از تقصير و بيرون آمدن از احرام، ولى احتياط مستحب آن است كه اگر قبل از سعى باشد، عمره را در صورت امكان تمام كرده، سپس آن را اعاده كند.

٣- هرگاه نزديكى در «عمره مفرده» واقع شود، اگر قبل از اتمام سعى صفا و مروه باشد عمره او باطل است، و يك شتر بايد كفّاره بدهد، و احتياط واجب آن است كه عمره را تمام كرده، و يك ماه صبر كند، سپس به يكى از ميقاتها رفته مجدّداً احرام ببندد، و عمره مفرده را اعاده كند، و فرقى ميان عمره واجب و مستحب نيست؛ امّا اگر بعد از طواف و سعى (و قبل از تقصير) باشد، عمره او باطل نخواهد شد.

مسأله ٤٧٣- هرگاه نزديكى با همسر در حال احرام بعد از وقوف به عرفات و مشعر الحرام، و قبل از طواف نساء صورت گيرد، حجّ او صحيح است؛ هر چند گناه كرده و يك شتر كفّاره دارد.

مسأله ٤٧٤- هرگاه از روى فراموشى، يا غفلت، يا ندانستن مسأله نزديكى كند، ضررى به حج يا عمره او نمى‌زند، و كفّاره هم ندارد. بنابراين، احكام فوق مربوط به كسى است كه عالماً آن را انجام مى‌دهد.