مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - شرط اوّل استطاعت مالى

مى‌كند، مى‌تواند اموال خود را صرف امور ديگر نموده، و خود را از استطاعت خارج كند.

مسأله ٢٩- كسى كه استطاعت حج دارد بايد مخارج مقدّماتى، از قبيل تهيّه گذرنامه، ويزا، هزينه آزمايشات بهداشتى و مانند آن را بپردازد. و چنانچه قدرت پرداخت اين گونه مخارج را نداشته باشد، مستطيع نيست.

مسأله ٣٠- اگر قيمت بليط ماشين، يا هواپيما، يا ساير خدمات در سال استطاعت زياد باشد، يا زيادتر از حدّ معمول باشد، بايد به حج برود، و جايز نيست انجام حج را از سالى كه مستطيع شده تأخير بيندازد، مگر آن كه گرانى به قدرى باشد كه موجب حرج و مشقّت (زحمت فراوان) در زندگانى او شود؛ كه در اين صورت حج واجب نيست.

مسأله ٣١- اگر شخص مستطيع پول نقد نداشته باشد، ولى مستغلّاتى دارد كه به آن نياز ندارد و اگر بفروشد مى‌تواند با پول حاصل از آن به حج برود، بايد چنين كند؛ هر چند به قيمت روز از او نخرند.

مسأله ٣٢- اگر كسى منزل گرانقيمتى دارد كه زائد بر شأن اوست، و چنانچه آن را تبديل به منزل مناسب كند قادر بر حج خواهد بود، بايد اين كار را انجام دهد و به حج برود.

مسأله ٣٣- اگر كسى زمين يا چيز ديگرى از اموالش را بفروشد كه منزل مسكونى تهيّه كند، در صورت نياز به منزل مسكونى و قصد تهيّه آن، مستطيع نمى‌شود.

مسأله ٣٤- كسانى كه داراى وسايل و اجناس فراوانى هستند، كه مورد نياز آنها نمى‌باشد، چنانچه قيمت آن‌ها به اندازه مخارج سفر حج باشد، و ساير شرايط را نيز دارا باشند، واجب است به حج بروند.

مسأله ٣٥- هرگاه شك كند مالى كه دارد به اندازه استطاعت هست يا نه، بايد تحقيق و محاسبه كند، تا معلوم شود مستطيع هست يا نه.