مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦ - شرط اوّل استطاعت مالى

بتواند به سفر حج برود، بايد شخص ديگرى را نايب كند، و از طرف خود به حج بفرستد، امّا هرگاه كسى قدرت مالى پيدا كند، و در زمان قدرت، بر اثر پيرى يا بيمارى، توانايى انجام حج نداشته باشد، حج بر او واجب نيست؛ هر چند احتياط مستحب آن است كه اجير بگيرد.

مسأله ٤٢- هرگاه خانمى با اشتغال در مؤسّسه‌اى هزينه حجّش را به دست آورد، و مخارج روزانه‌اش نيز تأمين باشد، امّا با رفتن به حج، شوهرش براى مخارج زندگى به زحمت بيفتد، در صورتى مستطيع است كه به زحمت افتادن شوهر موجب مشكلاتى براى زن نباشد.

مسأله ٤٣- در استطاعت فرقى نيست كه در ماههاى حج (شوّال، ذى‌القعده و ذى‌الحجّة) حاصل شود، يا قبل از آن مستطيع گردد (مشروط بر اين كه زمان كافى براى تهيّه مقدّمات و رسيدن به اعمال حج را داشته باشد) بنابراين، اگر استطاعت مالى پيدا شود و ساير شرايط نيز موجود باشد نمى‌تواند خود را از استطاعت خارج كند؛ مثلًا اموال خود را به كسى ببخشد، يا صَرف كار غير ضرورى كند؛ حتّى قبل از فرا رسيدن ماههاى حج، اين كار جايز نيست.

مسأله ٤٤- اگر شخصى با اعتقاد به اين كه مستطيع نيست، نيّت حجّ مستحب كند، سپس معلوم شود كه مستطيع بوده، كفايت از حجّة الاسلام (حج واجب) مى‌كند.

مسأله ٤٥- جايز نيست با مال حرام، يا مالى كه خمس آن را نداده، حج بجا آورد، و اگر لباس احرام و طواف وسعى و پول قربانى و اجرت چادر و فرشى كه بر آن وقوف به عرفات و منى مى‌كند حرام باشد، حجّ او بنابر احتياط باطل است.

مسأله ٤٦- اگر پولى كه براى نام‌نويسى حج داده مى‌شود، از درآمد همان سال بوده باشد خمس ندارد.