مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٨ - احكام طواف

است كه يك گوسفند در مكّه قربانى كند، و اگر فرستادن به مكّه ممكن نيست، در شهر خود قربانى نمايد.

مسأله ٧١٦- كسى كه «طواف حج» را تا آخر ذى الحجّه ترك كند، اگر از روى عمد باشد حجّ او باطل است، و بايد سال ديگر اعاده كند و اگر از روى جهل و ناآگاهى باشد، نيز حجّ او باطل است (خواه جاهل مقصّر باشد، يا غير مقصّر) و علاوه بر اعاده حج، احتياط آن است كه شترى هم قربانى كند و اگر از روى سهو و فراموشى بوده، طواف را قضا مى‌نمايد، و حجّ او صحيح است و چنانچه بعد از مراجعت از حج، يا بيرون رفتن از مكّه متوجّه شود، و بازگشت براى او مشقّت داشته باشد، كسى را نايب مى‌گيرد كه براى او طواف كند و مستحب است سعى را نيز بعد از آن اعاده كند، و يك گوسفند در منى قربانى نمايد، و اگر ممكن نشد در وطن خود قربانى كند، و در اين مدّت چيزى بر او حرام نيست.

مسأله ٧١٧- هرگاه محرم بر اثر بيمارى قادر بر انجام طواف نباشد تا وقت طواف تنگ شود، اگر ممكن است، او را به نحوى ببرند و طواف دهند (هر چند بر دوش بگيرند، يا بر چرخ يا تخت بنشانند. البتّه با رعايت شرايط و احكام طواف در حدّ ممكن) و اگر به اين شكل هم ممكن نباشد، براى او نايب مى‌گيرند.

مسأله ٧١٨- اگر محرم مشغول سعى بين صفا و مروه شود، سپس يادش بيايد كه طواف را بجا نياورده، بايد سعى را رها كرده و طواف و نماز طواف را انجام دهد، و پس از آن سعى را اعاده نمايد.

مسأله ٧١٩- هرگاه از روى سهو، يا غفلت، يا جهل، طواف را بدون وضو انجام دهد باطل است، و بايد آن را اعاده نمايد. همچنين اگر با حال جنابت، يا حيض، يا نفاس انجام دهد.