مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١ - ٦- تقصير

آن را اعاده كند، و يك گوسفند نيز كفّاره بدهد؛ امّا اگر از روى فراموشى يا نادانى آن را مقدّم داشته، كفّاره ندارد، ولى احتياط واجب آن است كه آن را بعد از تقصير اعاده كند. و اگر سعى را نيز مقدّم بدارد بايد مانند طواف آن را اعاده كند، ولى كفّاره ندارد.

مسأله ١١٣٥- اگر قربانى به دليلى از روز عيد تأخير بيفتد، بنابر احتياط نمى‌تواند تقصير كند و از احرام خارج شود و پس از آن قربانى نمايد، بلكه بايد ترتيب بين قربانى و تقصير و اعمال پس از آن را مراعات كند، اگر اين حكم را رعايت نكند، عمل او باطل نيست، ولى گناه كرده است.

مسأله ١١٣٦- اگر براى قربانى نايب بگيرد، تا نايب قربانى نكرده نمى‌تواند تقصير كند، ولى چنانچه به اعتقاد اين كه وكيلش قربانى كرده تقصير كند، و بعد معلوم شود كه وكيل هنوز قربانى نكرده، تقصير مذكور كافى است، بلكه اگر پس از تقصير، اعمال مكّه را به گمان قربانى كردن نايب انجام داده باشد كفايت مى‌كند، و اعاده لازم نيست.

مسأله ١١٣٧- واجب است تراشيدن، يا كوتاه كردن مو، در منى باشد، و كسى كه از روى عمد، يا نادانى و فراموشى در منى تقصير نكند واجب است به منى بازگردد، و اين وظيفه را انجام دهد، و اگر نمى‌تواند برگردد، يا مشقّت شديد دارد، هر جا كه هست انجام دهد؛ ولى احتياط واجب آن است كه در صورت امكان، موى خود را به منى بفرستد، و مستحب است در آنجا دفن كند.

مسأله ١١٣٨- كسى كه مى‌داند اگر سرش را بتراشد زخمى مى‌شود (و زخمى كردن بدن در حال احرام خلاف احتياط است) احتياط آن است كه اوّل مقدارى از آن را كوتاه كند، سپس سرش را بتراشد.

مسأله ١١٣٩- لازم نيست انسان خودش موى سر خود را كوتاه كند، بلكه‌