مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٤ - فصل سيزدهم احكام مصدود و محصور

احتياط آن است كه به جاى قربانى، ده روز (به شرحى كه قبلًا گفته شد) روزه بگيرد، و اگر در آنجا به آن صورت نتوانست بگيرد، تمام آن را در بازگشت روزه بگيرد.

مسأله ١٢٨٩- اگر كسى با احرام عمره وارد مكّه شد، و دشمن، يا كس ديگرى او را از انجام اعمال باز داشت، حكم مسأله قبل را دارد.

مسأله ١٢٩٠- هرگاه شخصى را به خاطر بدهكارى، يا اتّهام ديگرى زندانى كنند، يا به ظلم حبس نمايند، حكم مسأله سابق را دارد.

مسأله ١٢٩١- اگر بعد از احرام، براى رفتن به مكّه، يا اجازه بجا آوردن اعمال پولى مطالبه كنند، چنانچه تمكّن دارد بايد بپردازد؛ مگر اين كه موجب عسر و حرج گردد، و اگر تمكّن ندارد، يا حرجى است، حكم «مصدود» را دارد.

مسأله ١٢٩٢- اگر يك راه بسته باشد، و راه ديگرى هست كه مى‌تواند از آن برود، و هزينه آن را هم دارد، به احرام باقى مى‌ماند تا از آن راه برود، و چنانچه از آن راه رفت و به اعمال حج نرسيد، با انجام عمره مفرده از احرام خارج مى‌شود.

مسأله ١٢٩٣- هرگاه شخص مصدود خوف داشته باشد كه اگر از راه ديگر برود به حج نمى‌رسد، نمى‌تواند به صرف خوف، اعمال مصدود را انجام دهد و از احرام خارج گردد؛ بلكه وظيفه‌اش آن است كه از آن راه برود، و زمانى كه وقت اعمال حج گذشت با عمره مفرده از احرام خارج گردد.

مسأله ١٢٩٤- مصدود شدن به جلوگيرى از آمدن به مكّه بعد از احرام، يا آمدن به مكّه و ممنوع شدن از انجام همه اعمال حج بر اثر زندان و بازداشت يا هر عامل ديگر، و يا ممنوع شدن از وقوف به عرفات و مشعر حاصل مى‌شود. امّا اگر تنها از اعمال منى ممنوع گردد براى رمى و قربانى‌