هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٤٢٣

و جمله مقاماتى كه بدان سابقا اشارتى شد ، [١] دريابد و به مقصود اصلى و مطلوب حقيقى فايز گردد .

نظم

اين سعادت هر كه را دربرگرفتخاك پايش را فلك بر سر گرفت و در اين معنى كه بيان نموديم ، مطابقه بين الكلامين ، ظاهر است و چون نفْس ، مربّى بدن است و ربّ ، مربّى را گويند ، پس معرفت او عين معرفت ربّ خود بوَد ، چنانچه از كلام [٢] اميرالمؤمنين ، بعضى چنين [٣] استنباطى هم كرده اند . اى سعادتمند! كلام واجب الإكرام حضرت هادى الأنام ، تنبيهى است مر غافلان [٤] را و ترغيبى است مر طالبان را به شناختن آن چيزى كه او را از مراتب خسيسه به مناصب نفيسه مى رساند و از ذلّ [٥] مسامهت ادانى كه حيوانات است ، بازمى رهانَد و به عزّ مناسبت اعالى كه ملائكه است ، واصل مى گردانَد و از جمله همگنان ، برترى و بر جميع ، مهترى مى دهد كه [٦] : «هل يستوي الّذين يعلمون والّذين لا يعلمون » . [٧] پس بى شك ، هر كو به تحصيل اين سعادت مبادرت نمود و در طلب اين دولت ، تغافل و تكاسل نفرمود ، از زمره عارفان مُقبل و واقفان كامل گشت و از ننگ خسايس جهل و غفلت رَست و آن كو صفاى دل را به صداى غفلت ، منجّس ساخت و مَركب همّت در پى اشرار عُطلت تاخت ، سرمايه عزّ خويش را در قمارخانه خسران ، درباخت و خود را از ذروه كمال ، به حضيض نقصان انداخت .

نظم

معرفت حاصل كن اى جان پدرتا بيابى از خداى خود ، خبر هر كه [٨] عارف شد خداى خويش رايافت اسباب بقاى خويش را