هديّة الخير ، نه تنها از نظر محتوا كه از نظرگاه سبك سخن نيز بسيار زيبا و گيراست . برخوردارى اين اثر از آرايه هاى لفظى و معنوى ، بر زيبايى و ارزش آن بسى افزوده است . از ويژگى هايى كه در اين اثر به چشم مى آيد ، به كار بردن لغات و اصطلاحات عربى است كه شيوه رايج نگارش آن زمان است ؛ ولى همچون برخى نگاشته هاى آن دوره ، نشانى از ملال آورى در آن نيست . مؤلّف ، افزون بر شاهد آرى از قرآن و احاديث ، شواهدى بسيار از اشعار (عربى و پارسى) آورده كه گويا برخى از آنها اثر طبع خود اوست . [١] همچنين از اين اثر ، احاطه او بر قرآن ، حديث ، عرفان نظرى ، حكمت ، ادب عربى و پارسى ، ملل و نحل و طب ، آشكار است . [٢]

نسخه هاى خطى هديه الخير

تاكنون نسخه هاى ذيل ، از هدية الخير شناسايى شده است: ١ ـ كتاب خانه آية اللّه مرعشى نجفى، نسخه شماره ٩٠١٠، تحرير ٩٠٢ ق . [٣] ٢ ـ كتاب خانه اميرالمؤمنين نجف ، نسخه شماره ٣١٤ ، تحرير سده ١٠ ق . [٤]

[١] . ر .ك: شرح حديث هفتم ، نهم و دهم .[٢] . عالم ربّانى ، ملاّ احمد نراقى (م ١٢٤٥ق) در كتاب خود خزائن ، مطالبى از هدية الخير(شرح حديث بيستم) نقل نموده است (ر .ك: خزائن ، ص ٤٠٩ ـ ٤١١) .[٣] . فهرست نسخه هاى خطى كتاب خانه آيه اللّه العظمى مرعشى نجفى ، سيد احمد حسينى ، ج ٢٣ ، ص ١٦٧ ؛ آشنايى با چند نسخه خطى ، دفتر اوّل ـ حسين مدرسى طباطبايى ـ رضا استادى ، ص ١٠٦ .[٤] . فهرست نسخه هاى خطى فارسى ، احمد منزوى ، ج ٢ ، ص ١٤٨٧ .