هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٤١٥

نظم

از شرور نفس ، گر يابى رهادر حريم وصل يابى قرب ها گر رَهى از دست ديو و دد ، دمىيابى اندر كوى جانان ، مَحرمى و به اسم دل ، او را در اين آن موسوم گردانند [١] و در اين طورِ ثانى ، نور كبود كه علامت اطمينان و تزكيه است ، در عالم مثال به ظهور آيد و ظاهر است كه ترقّى سالك در طورِ نفس ، به طريق تنزّل است ؛ چه ، نفس امّاره كه در شهر بدن ، داروغه شيطان است ، صفت ناريّت بر او غالب است و چون از صفات نارى تنزّل نمايد و لوّامه شود ، صفت هوائيت بر او [٢] غالب شود [٣] و چون از صفات هوايى تنزّل نمايد و مُلهمه شود ، صفت مائيت بر او غالب گردد و چون از صفات مائى تنزّل نمايد و مطمئنه شود ، صفت ترابيّت بر او غالب شود و اين هنگام ، تمكين يابد و به صفت وقار و تواضع و تذلّل و خضوع ، موصوف گردد و شايسته اسم انسان [٤] شود [٥] و بالجمله ، از صفت عِلوى به صفت سِفلى هبوط كرده بوَد .

نظم

در اين راهى كه زاد او توقّى استتنزّل اندر او عين ترقّى است و بعد از اين ، به تصفيه قلب به اخلاق حميده و خلال [٦] پسنديده كوشش نمايد و از امراض نفاق و شقاق و ساير قبايح اخلاق ، دل را باز رهانَد و به صحّت صلاح و وفاق آورَد .

نظم

موانع تا نگردانى ز خود دوردرون خانه دل نايدت نور و در اين طور [٧] ثالث ، نور سرخ كه نور دل [٨] است ، به غايت صفا در عالم مثال ،