هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٤١٤

نظم

رنج بردم روز و شب ، عمرى [١] درازتا به صد زارى درى كردند باز تو بدين زودى بدين در چون رسىوز [٢] نخستين پايه بر سر چون رسى پس بايد كه بنده طالب مبتدى ، اوّلاً جامه و بدن را از فَضلات و اَنجاسِ ظاهر ، [٣] پاك سازد و آن گاه به آب اِنابت تلويث ذنوب و معصيت را از لباس نفْس فرو شويد و سرِ اطاعت بر سجّاده عبادت نهد و به تقليل اَكل و شُرب ، اخلاط فاسده و مواد زايده را تحليل دهد و به ذكر و تلاوت و رعايت اوقات ، به جدّ مشغول باشد . [٤]

نظم

گر تو خواهى تا [٥] به قرب حىّ [٦] رسىجز به توفيق رياضت ، كى رسى؟ از زلال جهد پُر گردان دعا «ليس للإنسان إلاّ ما سعى » [٧] و در اين حال ، در عالم مثال ، صُوَر ملايمه روى نمايد و در اين طور اوّل ، چون صفاى تمام حاصل شود ، [٨] نور سبز [٩] كه ثمره [١٠] طاعت جوارح و اعضاست ، مشاهده گردد و بعد از اين ، به تزكيه نفْس از اخلاق ذميمه و اوصاف قبيحه شيطانى و سَبُعى و بهيمى ، مبادرت نمايد و او را مطمئن گرداند .