ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٩١

١٧٦٤٤.عنه عليه السلام : الكريمُ يَتَغافَلُ و يَنخَدِعُ . [١]

١٧٦٤٥.عنه عليه السلام : الكريمُ مَن بَدَأَ بِإحسانِهِ . [٢]

١٧٦٤٦.عنه عليه السلام : الكريمُ يَشكُرُ القَليلَ ، و اللَّئيمُ يَكفُرُ الجَزيلَ . [٣]

١٧٦٤٧.عنه عليه السلام : الكريمُ مَن بَذَلَ إحسانَهُ ، اللَّئيمُ مَن كَثُرَ امتِنانُهُ . [٤]

١٧٦٤٨.عنه عليه السلام : الكريمُ مَن سَبَقَ نَوالُهُ سُؤالَهُ . [٥]

١٧٦٤٩.عنه عليه السلام : الكريمُ مَن جاءَ بالمَوجودِ . [٦]

١٧٦٥٠.عنه عليه السلام : الكريمُ مَن تَجَنَّبَ المَحارِمَ و تَنَزَّهَ عنِ العُيوبِ . [٧]

١٧٦٥١.عنه عليه السلام : الكريمُ يَرفَعُ نفسَهُ في كُلِّ ما أسداهُ عن حُسنِ المُجازاةِ . [٨]

١٧٦٥٢.عنه عليه السلام : الكريمُ يَزدَجِرُ عمّا يَفتَخِرُ بهِ اللئيمُ . [٩]

١٧٦٥٣.عنه عليه السلام : الكريمُ إذا قَدَرَ صَفَحَ ، و إذا مَلَكَ سَمَحَ ، و إذا سُئلَ أنجَحَ . [١٠]

١٧٦٥٤.عنه عليه السلام : الكريمُ يَأبَى العارَ و يُكرِمُ الجارَ . [١١]

١٧٦٤٤.امام على عليه السلام : آدم بزرگوار، خود را به غفلت مى زند و فريب مى خورد.

١٧٦٤٥.امام على عليه السلام : بزرگوار كسى است كه آغازگر احسان باشد.

١٧٦٤٦.امام على عليه السلام : بزرگوار از اندك [احسان ]سپاسگزارى مى كند و فرومايه، از بسيار [هم ]ناسپاسى مى كند.

١٧٦٤٧.امام على عليه السلام : بزرگوار كسى است كه بي دريغ احسان مى كند و فرومايه كسى است كه بسيار منّت مى نهد.

١٧٦٤٨.امام على عليه السلام : بزرگوار كسى است كه دَهِش او بر خواهشِ او پيشى گيرد.

١٧٦٤٩.امام على عليه السلام : بزرگوار كسى است كه آنچه دارد ببخشد.

١٧٦٥٠.امام على عليه السلام : بزرگوار كسى است كه از حرامها دورى كند و از معايب منزّه باشد.

١٧٦٥١.امام على عليه السلام : بزرگوار كسى است كه خود را بالاتر از اين داند كه براى نيكيهايش عوض نيكو انتظار داشته باشد.

١٧٦٥٢.امام على عليه السلام : بزرگوار از آنچه فرومايه به آن افتخار مى كند، دورى مى نمايد.

١٧٦٥٣.امام على عليه السلام : بزرگوار هر گاه قدرت [بر انتقام]پيدا كند، گذشت مى كند و هر گاه مالى به دست آورد بخشش مى كند و هر گاه چيزى از او خواسته شود برآورده مى سازد.

١٧٦٥٤.امام على عليه السلام : بزرگوار ننگ را نمى پذيرد و همسايه (پناهنده) را گرامى مى دارد.