١٧٧٦١.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : إنّ مِن أبغَضِ الرِّجالِ إلَى اللّه ِ تعالى لَعَبدا وَكَلَهُ اللّه ُ إلى نفسِهِ ، جائرا عن قَصدِ السَّبيلِ ، سائرا بغيرِ دَليلٍ ، إن دُعِيَ إلى حَرثِ الدُّنيا عَمِلَ ، و إن دُعِيَ إلى حَرثِ الآخِرَةِ كَسِلَ . [١]

١٧٧٦٢.عنه عليه السلام : إنَّ الأشياءَ لمّا ازدَوَجَتْ ازدَوَجَ الكَسَلُ و العَجزُ فَنَتجا بَينَهُما الفَقرَ . [٢]

١٧٧٦٣.عنه عليه السلام : آفةُ النُّجْحِ الكَسَلُ . [٣]

١٧٧٦٤.عنه عليه السلام : المؤمنُ يرغَبُ فيما يَبقى ، و يَزهَدُ فيما يَفنى ... بَعيدٌ كَسَلُهُ ، دائمٌ نَشاطُهُ . [٤]

١٧٧٦٥.عنه عليه السلام : علَيكَ بِإدمانِ العَمَلِ في النَّشاطِ و الكَسَلِ . [٥]

١٧٧٦٦.عنه عليه السلام : لا تَتَّكِلْ في اُمورِكَ على كَسلانَ . [٦]

٣٤٣١

تنبلى

١٧٧٦١.امام على عليه السلام : از منفورترين كسان نزد خداوند متعال، بنده اى است كه خداوند او را به خودش وا گذاشته است، به نحوى كه از راه راست منحرف شده، بى رهنما راه مى سپُرد، اگر به كِشته دنيايش بخوانند كار مى كند و اگر به كِشته آخرت [عمل صالح و پاداش اخروى] فرايش خوانند تنبلى نشان مى دهد.

١٧٧٦٢.امام على عليه السلام : آنگاه كه اشياء با يكديگر جفت شدند، تنبلى و ناتوانى با هم ازدواج كردند و از آنها فقر متولّد شد.

١٧٧٦٣.امام على عليه السلام : آفت موفقيت، تنبلى است.

١٧٧٦٤.امام على عليه السلام : مؤمن به آنچه ماندنى است راغب است و از آنچه رفتنى است روي گردان... از تنبلى به دور است و پيوسته سرزنده و كوشاست.

١٧٧٦٥.امام على عليه السلام : در حال نشاط و تنبلى بر عمل مداومت كن.

١٧٧٦٦.امام على عليه السلام : در كارهاى خود به آدم تنبل تكيه مكن.

[١] نهج البلاغة : الخطبة ١٠٣.[٢] الكافي : ٥/٨٦/٨ .[٣] غرر الحكم : ٣٩٦٨ .[٤] بحار الأنوار : ٧٨/٢٦/٩٢.[٥] غرر الحكم : ٦١١٧.[٦] غرر الحكم : ١٠٢٠٥.