١٧٦٧٠.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام : وَقَعَ بينَ سلمانَ الفارسيِّ رحمه الله و بينَ رجُلٍ كَلامٌ وَ خُصومَةٌ ، فقالَ لَهُ الرجُلُ : مَن أنتَ يا سلمانُ ؟ ! فقالَ سلمانُ : أمّا أوَّلِي و أوَّلُكَ فنُطفَةٌ قَذِرَةٌ ، و أمّا آخِري و آخِرُكَ فَجِيفَةٌ مُنتِنَةٌ ، فإذا كانَ يَومُ القِيامَةِ و وُضِعَتِ المَوازينُ فَمَن ثَقُلَ مِيزانُهُ فهُو الكريمُ ، و مَن خَفَّ مِيزانُهُ فهُو اللَّئيمُ . [٨]

١٧٦٦٣.امام على عليه السلام : دشمنى بزرگوار، كم زيانتر از دوستى فرومايه است.

١٧٦٦٤.امام على عليه السلام : ملازمت با بزرگوار و خوار شدن، بهتر است از همنشينى با فرومايه و احسان ديدن.

١٧٦٦٥.امام على عليه السلام : با فراوانى احسان است كه بزرگوار شناخته مى شود.

١٧٦٦٦.امام على عليه السلام : دولت بزرگوار مناقب و محاسن او را آشكار مى سازد و دولت فرومايه بديها و معايب او را هويدا مى گرداند.

١٧٦٦٧.امام على عليه السلام : اگر بزرگوار باشى و كسى تو را گرامى بدارد، به زحمت و رنجت انداخته است.

١٧٦٦٨.امام على عليه السلام : كسى كه از پروردگارش پروا دارد، بزرگوار است.

١٧٦٦٩.امام حسن عليه السلام : شايسته ترين زمان براى اين كه بزرگوار گذشت كند وقتى است كه عرصه عذر بر گنهكار تنگ گردد.

١٧٦٧٠.امام زين العابدين عليه السلام : ميان مردى و سلمان فارسى رحمه الله بگو مگويى شد. آن مرد به سلمان گفت: سلمان! تو كيستى؟ سلمان گفت: آغاز من و تو، هر دو، نطفه اى نجس بوده و فرجام من و تو، لاشه اى بد بوى است. چون روز قيامت شود و ترازوها[ى سنجش اعمال] بر پا گردد، آن گاه است كه هر كس ترازويش سنگين باشد، بزرگوار است و هر كس ترازويش سبك باشد، فرومايه خواهد بود.

[١] غرر الحكم : ٩٧٦٤.[٢] غرر الحكم : ٧٦٣٢.[٣] غرر الحكم : ٤٣٢٨.[٤] غرر الحكم : ٥١٠٦ و ٥١٠٧.[٥] غرر الحكم : ٧٣٥٤.[٦] غرر الحكم : ٨٢٨٣.[٧] أعلام الدين : ٢٩٧ .[٨] بحار الأنوار : ٢٢/٣٥٥/١.