١٧٦٠٤.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : رَحِمَ اللّه ُ امرأً (عَبدا) سَمِعَ حِكمَا فَوَعى ، و دُعِيَ إلى رَشادٍ فَدَنا ... كابَرَ هَواهُ ، و كَذَّبَ مُناهُ . [١]

١٧٦٠٥.عنه عليه السلام : إنَّ تَقوَى اللّه ِ حَمَت أولياءَ اللّه ِ مَحارِمَهُ ... فَأخَذُوا الراحَةَ بالنَّصَبِ ، و الرِّيَّ بالظَّمَأِ ، و استَقرَبوا الأجَلَ ، فَبادَرُوا العَملَ ، و كَذَّبُوا الأمَلَ ، فَلاحَظُوا الأجَلَ . [٢]

١٧٦٠٦.عنه عليه السلام : قد غابَ عن قُلوبِكُم ذِكرُ الآجالِ ، و حَضَرَتكُم كَواذِبُ الآمالِ ، فصارَتِ الدُّنيا أملَكَ بِكُم مِن الآخِرَةِ ، و العاجِلَةُ أذهَبَ بِكُم مِن الآجِلَةِ . [٣]

١٧٦٠٧.عنه عليه السلام : أينَ تَذهَبُ بِكُمُ المَذاهِبُ ، و تَتِيهُ بِكُمُ الغَياهِبُ ، و تَخدَعُكُمُ الكواذِبُ ؟! [٤]

(انظر) الأمل : باب ١٢٣ . الدّنيا : باب ١٢٣٦.

٣٤١٣

بر حذر داشتن از آرزوهاى دروغين

١٧٦٠٤.امام على عليه السلام : خدا رحمت كند كسى (بنده اى) را كه سخن حكيمانه اى را شنيد و آن را پذيرا شد و به راه راست فرا خوانده شد و بدان نزديك گشت... با هواى نفْس خود ستيزيد و آرزويش را دروغ شمرد.

١٧٦٠٥.امام على عليه السلام : پرواى از خدا، دوستان خدا را از حرامهاى او نگه داشت... پس آسايش را به رنج، و سيرابى را به تشنگى بدل كردند و اجل را نزديك ديدند و از اين رو به كار و عمل پرداختند و آرزو را دروغ دانستند و مرگ را پيش چشم داشتند.

١٧٦٠٦.امام على عليه السلام : يادِ مرگ از دلهاى شما غايب گشته و آرزوهاى دروغين نزد شما حاضر شده اند. از اين رو دنيا بيش از آخرت شما را به تملّك خويش در آورده و دنياىِ گذرا بيش از آخرتِ پايدار شما را با خود مى برد.

١٧٦٠٧.امام على عليه السلام : اين راهها[ى گوناگون] شما را به كجا مى كشاند؟ و اين تاريكيها تا به كى سرگردانتان مى سازد؟ و دروغها تا چند فريبتان مى دهد؟!

[١] نهج البلاغة : الخطبة ٧٦.[٢] نهج البلاغة : الخطبة ١١٤ .[٣] نهج البلاغة : الخطبة ١١٣.[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١٠٨.