١٨٩٦٠.الترغيب و الترهيب : أبو الحسَنِ ـ و كانَ عَقَبيّا بَدْريّا ـ : كُنّا جُلوسا معَ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله، فقامَ رجُلٌ و نَسِيَ نَعلَيهِ، فأخَذَهُما رجُلٌ فوَضَعهُما تَحتَهُ ، فرَجعَ الرّجُلُ فقالَ: نَعْلَيَّ ، فقالَ القَومُ : ما رأيناهُما ، فقالَ : هُوَ هذَه، فقالَ [رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ]: فكيفَ برَوعَةِ المؤمنِ؟! فقالَ : يا رسولَ اللّه ِ، إنّما صَنعتُهُ لاعِبا ، فقال : فكيفَ برَوعَةِ المؤمنِ ؟! ـ مَرَّتينِ أو ثلاثا ـ . [٢]

١٨٩٦١.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : ما مَزَحَ امرؤٌ (رجُلٌ) مَزحَةً إلاّ مَجَّ مِن عَقلِهِ مَجّةً . [٣]

١٨٩٦٢.عنه عليه السلام : المِزاحُ يُورِثُ الضَّغائنَ . [٤]

١٨٩٦٣.عنه عليه السلام: دَعِ المِزاحَ؛ فإنّهُ لِقاحُ الضَّغينَةِ . [٥]

١٨٩٥٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بنده به ايمان ناب نرسد، مگر آن گاه كه شوخى و دروغ را ترك گويد و مجادله را رها كند، هر چند حق با او باشد.

١٨٩٦٠.الترغيب و الترهيب : ابو الحسن ـ از شركت كنندگان در پيمان عقبه و جنگ بدر ـ گويد : با رسول خدا صلى الله عليه و آله نشسته بوديم كه مردى [از جمع ما ]برخاست و رفت و كفش هايش را فراموش كرد. يك نفر آنها را برداشت و زير خود گذاشت. آن مرد برگشت و گفت: كفش هايم كو؟ افرادى كه آن جا نشسته بودند، گفتند: ما آنها را نديده ايم. مردى كه كفش ها را زير خود پنهان كرده بود، گفت: اين جاست. رسول خدا فرمود: ترساندن مؤمن چه معنا دارد؟! مرد گفت: اى رسول خدا! به شوخى اين كار را كردم. پيامبر دو يا سه بار فرمود: ترساندن مؤمن چه معنا دارد؟!

١٨٩٦١.امام على عليه السلام : هيچ انسانى (مردى) شوخيى نكرد، مگر اين كه پاره اى از عقل خود را دور انداخت.

١٨٩٦٢.امام على عليه السلام : شوخى، كينه بر جاى مى گذارد.

١٨٩٦٣.امام على عليه السلام : شوخى را رها كن؛ زيرا شوخى بارور كننده كينه است.

[١] الترغيب و الترهيب : ٣/٥٩٤/٢٠.[٢] الترغيب و الترهيب : ٣/٤٨٤/٥.[٣] نهج البلاغة : الحكمة ٤٥٠ .[٤] تحف العقول : ٨٦ .[٥] غرر الحكم : ٥١٣٤.