١٨٥٩٤.عنه صلى الله عليه و آله : إنّ مَثَلَ القُرآنِ لِمَن تَعلّمَ فقَرأهُ و قامَ بهِ كمَثَلِ جِرابٍ مَحشُوٍّ مِسكا يَفوحُ رِيحُهُ في كلِّ مكانٍ ، و مَثَلُ مَن تَعلّمَهُ فيَرقُدُ و هُو في جَوفِهِ كمَثَلِ جِرابٍ اُوكِيَ على مِسكٍ . [١]

١٨٥٩٥.يحيَى بنُ زكريّا عليه السلام : يا بَني إسرائيلَ ، إنّ اللّه َ تعالى يأمُرُكُم أن تَقرَؤوا الكِتابَ ، و مَثَلُ ذلكَ كمَثَلِ قَومٍ في حِصنِهِم سارَ إلَيهِم عَدُوُّهُم و قَد تَبَدَّوا لَهُ في كُلِّ ناحِيَةٍ مِن نَواحي الحِصنِ قَومٌ ، فلَيسَ يأتيهم عَدُوُّهُم مِن ناحِيَةٍ إلاّ وَجدَ مَن يَرُدُّهُم مِن حِصنِهِم ، و كذلكَ مَن يَقرَأُ القُرآنَ لا يَزالُ في حِرزٍ و حِصنٍ . [٢]

١٨٥٩٦.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : مَثَلُ المؤمنِ الّذي يَقرأُ القُرآنَ كمَثَلِ الاُترُجّةِ ؛ رِيحُها طَيِّبٌ و طَعمُها طَيّبٌ ، و مَثَلُ المؤمنِ الّذي لا يَقرأُ القُرآنَ كمَثَلِ التَّمرَةِ طَعمُها طَيِّبٌ و لا رِيحَ لَها . [٣]

(انظر) القرآن : باب ٣٢٥٠ ، ٣٢٥٢ ، ٣٢٥٣.

١٨٥٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مثل قرآن براى كسى كه آن را مى آموزد و مى خواند و به آن عمل مى كند، مانند انبانى پر از مشك است كه بوى آن در همه جا پراكنده مى شود و مَثَل كسى كه قرآن را مى آموزد و به بستر مى رود در حالى كه اندرونش قرآن است، مانند انبان مشكى است كه درش بسته باشد.

١٨٥٩٥.يحيى بن زكريا عليه السلام : اى بنى اسرائيل! خداوند متعال به شما فرمان مى دهد كه كتاب را بخوانيد و حكايت خواندن كتاب [آسمانى] حكايت مردمى است كه در حصار و قلعه خود باشند و دشمنشان به سوى آنها روانه شود و در هر گوشه اى از گوشه هاى حصار عده اى در كمين او باشند. پس از هر سو دشمن بر آنان حمله كند با كسى رو به رو مى شود كه وى را از حصار دور مى كند. همچنين كسى كه قرآن مى خواند پيوسته در دژى و حصارى قرار دارد.

١٨٥٩٦.امام على عليه السلام : مَثَل مؤمنى كه قرآن مى خواند، مانند تُرنج است كه هم خوش بوست و هم خوش مزه و مَثَل مؤمنى كه قرآن نمى خواند مانند خرماست كه طعمى خوش دارد اما رايحه ندارد.

[١] كنز العمّال : ٢٢٦٩.[٢] كنز العمّال : ٢٤٣٨.[٣] شرح نهج البلاغة : ١٠/٢٠.