١٨٤٢٢.المحجّة البيضاء : في أخبارِ داوودَ عليه السلام أنَّ اللّه َ عَزَّ و جلَّ أوحى إلَيهِ : ... يا داوودُ ، إنّي خَلَقتُ قُلوبَ المُشتاقينَ مِن رِضواني ، وَ نعَّمتُها بنُورِ وَجهي ... فقالَ داوودُ: يا رَبِّ ، بِمَ نالُوا مِنكَ هذا ؟ قالَ : بحُسنِ الظَّنِّ ، و الكَفِّ عَنِ الدُّنيا و أهلِها ، و الخَلَواتِ بِي و مُناجاتِهِم لِي ، و إنَّ هذا مَنزِلٌ لا يَنالُهُ إلاّ مَن رَفَضَ الدُّنيا و أهلَها ، و لَم يَشتَغِلْ بشيءٍ مِن ذِكْرِها ، و فَرَّغَ قَلبَهُ لِي و اختارَني على جَميعِ خَلقي ، فعِندَ ذلكَ أعطِفُ علَيهِ فاُفَرِّغُ نَفسَهُ لَهُ ، و أكشِفُ الحِجابَ فيما بَيني و بَينَهُ ؛ حتّى يَنظُرَ إلَيَّ نَظَرَ النّاظِرِ بعَينِهِ إلَى الشّيءِ . [٤]

١٨٤١٩.امام على عليه السلام : كسى كه خدا آرمانش باشد، به منتهاى آرمان و اميد برسد.

١٨٤٢٠.امام على عليه السلام : هر كس به غير خداوند سبحان اميد بندد، اميدهايش را دروغ (نقش بر آب) يابد.

١٨٤٢١.امام على عليه السلام : كسى كه مقصدى جز خدا داشته باشد، گم شود.

٣٥٢٣

عوامل شوق آفرين

١٨٤٢٢.المحجّة البيضاء : در اخبار داوود عليه السلام آمده است كه خداوند عزّ و جلّ، به او وحى فرمود: اى داوود! من دل هاى مشتاقان را از خشنودى خود آفريدم و آنها را به نور ذات خود منعّم گردانيدم... داوود عرض كرد: پروردگارا! به چه وسيله به اين مقام نزد تو، رسيدند؟ فرمود: به خوش گمانى و دور نگه داشتن خويش از دنيا و اهل آن و خلوت كردن و مناجات نمودن با من. و اين مقامى است كه بدان دست نيابد، مگر كسى كه دنيا و اهل آن را به كنار نهد و هرگز از آن ياد نكند و دلش را براى من خالى گرداند و مرا بر همه آفريدگانم برگزيند. در اين صورت است كه من به او رو مى كنم و نفْس او را براى او فارغ گردانم و حجابِ ميان خود و او را كنار زنم، به طورى كه مرا [با چشم دل ]ببيند همچون كسى كه با چشم [سر] خود چيزى را مى بيند.

[١] غرر الحكم : ٨٨٢٠.[٢] غرر الحكم : ٨٩٥٣.[٣] غرر الحكم : ٥٩٠٧.[٤] المحجّة البيضاء : ٨/٥٩ و ٦١.