١٨٣٢٠.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام : إنّ لِسانَ ابنِ آدمَ يُشرِفُ كُلَّ يَومٍ على جَوارِحِهِ فيقولُ : كيفَ أصبَحتُم ؟ فيقولونَ : بخَيرٍ إن تَرَكتَنا ! و يقولونَ : اللّه َ اللّه َ فينا ! و يُناشِدونَهُ و يَقولونَ : إنّما نُثابُ بكَ و نُعاقَبُ بكَ . [٣]

١٨٣٢١.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : إذا أرادَ اللّه ُ بعَبدٍ خِزيا أجرى فَضيحَتَهُ على لِسانِهِ . [٤]

(انظر) اللّسان : باب ٣٥٠٥.

٣٥١٣

حَبسُ اللِّسانِ

١٨٣٢٢.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : لا يَعرِفُ عَبدٌ حَقيقَةَ الإيمانِ حتّى يَخزُنَ مِن لِسانِهِ . [٥]

١٨٣٢٣.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : صَلاحُ الإنسانِ في حَبسِ اللِّسانِ . [٦]

١٨٣١٨.امام على عليه السلام : زبان درنده اى است كه اگر رها شود، گاز مى گيرد.

١٨٣١٩.امام على عليه السلام : از زبان برحذر باشيد؛ زيرا زبان تيرى است كه خطا مى رود.

١٨٣٢٠.امام زين العابدين عليه السلام : زبان آدميزاد، هر روز به اعضاى او نزديك مى شود و مى گويد: چگونه ايد؟ آنها مى گويند: اگر تو ما را به خود وا گذارى، خوب هستيم . و مى گويند: از خدا بترس و كارى به ما نداشته باش! و او را سوگند مى دهند و مى گويند: ما فقط به واسطه تو پاداش مى يابيم و به واسطه تو كيفر مى بينيم.

١٨٣٢١.امام صادق عليه السلام : هرگاه خداوند رسوايى بنده اى را بخواهد، از طريق زبانش او را رسوا مى كند.

٣٥١٣

حبس كردن زبان

١٨٣٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بنده اى حقيقت ايمان را نشناسد، تا آن گاه كه زبانش را در كام كشد.

١٨٣٢٣.امام على عليه السلام : سامان انسان، در حبس كردن زبان است.

[١] نهج البلاغة: الحكمة٦٠.[٢] . غرر الحكم : ٢٥٧٨.[٣] بحار الأنوار : ٧١/٢٧٨/١٤.[٤] بحار الأنوار : ٧٨/٢٢٨/١٠١.[٥] بحار الأنوار : ٧١/٢٩٨/٧١.[٦] غرر الحكم : ٥٨٠٩.