١٨١٥٧.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : وَقَعَ بَينَ سَلمانَ الفارِسيِّ ـ رحمةُ اللّه ِ علَيهِ ـ و بَينَ رجُلٍ خُصومَةٌ ، فقالَ الرّجُلُ لسَلمانَ : مَن أنتَ ؟! و ما أنتَ ؟ ! فقالَ سَلمانُ : أمّا أوَّلي و أوَّلُكَ فَنُطفَةٌ قَذِرَةٌ ، و أمّا آخِري و آخِرُكَ فجِيفَةٌ مُنتِنَةٌ ، فإذا كانَ يَومُ القِيامَةِ و نُصِبَتِ المَوازينُ فمَن ثَقُلَت مَوازينُهُ فهو الكريمُ ، و مَن خَفّت مَوازينُهُ فهو اللَّئيمُ . [٧]

١٨١٥١.امام على عليه السلام : فرومايه هرگاه عطا كند، كينه ورزد و هرگاه عطا شود، انكار (ناسپاسى) كند.

١٨١٥٢.امام على عليه السلام : احسان كردنِ فرومايه، زشت ترين رذيلت است.

١٨١٥٣.امام على عليه السلام : بهترين احسان فرومايه، اين است كه آزار نرساند و زشت ترين كارهاى گرانمايه اين است كه بخشش خود را دريغ كند.

١٨١٥٤.امام على عليه السلام : از اعتماد به فرومايه بپرهيز؛ زيرا فرومايه هر كس را كه به او اعتماد كند، تنها مى گذارد.

١٨١٥٥.امام على عليه السلام : هر چه مقام فرومايه بالاتر رود، مردم در نظر او پست تر مى شوند و شخص بزرگوار عكس اين است.

١٨١٥٦.امام على عليه السلام : نشانه فرومايه، بد كردارى و زشتخويى و خصلت نكوهيده بخل است.

١٨١٥٧.امام صادق عليه السلام : ميان سلمان فارسى رحمه الله و مردى بحثى در گرفت. آن مرد به سلمان گفت: تو كى هستى؟ تو چى هستى؟ سلمان گفت: ما هر دو در آغاز نطفه اى ناپاك بوديم و هر دوى ما سرانجام به مردارى گنديده تبديل مى شويم و چون روز قيامت شود و ترازوها برپا گردد، كسى كه ترازوى اعمالش سنگين باشد او شريف است و كسى كه ترازوى اعمالش سبك باشد، فرومايه.

[١] غرر الحكم : ١٥٣٣.[٢] غرر الحكم : ١٢٣٣.[٣] غرر الحكم : ٣١٠٦ و ٣١٠٧.[٤] غرر الحكم : ٢٦٤٧.[٥] غرر الحكم : ٧١٩٩.[٦] غرر الحكم : ١٠٩٦٧.[٧] كتاب من لا يحضره الفقيه : ٤/٤٠٤/٥٨٧٤.