١٧٨٦٣.عنه عليه السلام : إذا حُيِّيتَ بِتَحِيَّةٍ فَحَيِّ بأحسَنَ مِنها ، و إذا اُسدِيَت إلَيكَ يَدٌ فكافِئْها بِما يُربي عَليها ، و الفَضلُ مَعَ ذلكَ لِلبادِئِ . [٤]

١٧٨٦٤.عنه عليه السلام : مَن صَنَعَ مِثلَ ما صُنِعَ إلَيهِ فقَد كافَأ ، و مَن أضعَفَ كانَ شَكورا . [٥]

١٧٨٦٥.الإمامُ الكاظمُ عليه السلام : المَعروفُ غُلٌّ لا يَفُكُّهُ إلاّ مُكافَأةٌ أو شُكرٌ . [٦]

١٧٨٦٦.عنه عليه السلام ـ في قَولِه تَعالى : «هَلْ جَزاءُ الإحْسانِ إ: جَرَت في المُؤمِنِ و الكافِرِ و البَرِّ و الفاجِرِ ، مَن صُنِعَ إلَيهِ مَعروفٌ فعَلَيهِ أن يُكافِئَ بهِ ، و لَيسَتِ المُكافَأةُ أن تَصنَعَ كما صَنَعَ حتّى تَرى فَضلَكَ ، فإن صَنَعتَ كما صَنَعَ فلَهُ الفَضلُ بِالابتِداءِ . [٧]

١٧٨٦٠.امام على عليه السلام : جبران كردن [نيكى با نيكى]، موجب آزاد شدن [از حق احسان ]است.

١٧٨٦١.امام على عليه السلام : براى عوض دادن به كسى كه به تو نيكى كرده است دستت را دراز كن و اگر توانايى [جبران ]نداشتى، دست كم از او تشكر كن.

١٧٨٦٢.امام على عليه السلام : كسى كه در عوضِ نيكى تو، تشكّر و قدردانى كند، بيش از آنچه از تو گرفته به تو داده است.

١٧٨٦٣.امام على عليه السلام : هر گاه به تو درودى گفته شد، با درودى بهتر از آن پاسخ گوى و هر گاه احسانى به تو شد، به احسانى بهتر از آن جبرانش كن. با وجود اين، فضيلت از آنِ آغازگر [نيكى ]است.

١٧٨٦٤.امام على عليه السلام : هر كس همان احسانى را كند كه به او شده است، آن را پاداش داده و هر كس به بيشتر از آن تلافى كند، شكور (بسيار سپاسگزار) است.

١٧٨٦٥.امام كاظم عليه السلام : نيكى و احسان قلاده اى است كه جز جبران كردن يا تشكر آن را باز نمى كند.

١٧٨٦٦.امام كاظم عليه السلام ـ درباره آيه «آيا سزاى نيكى جز نيكى است؟» ـفرمود : اين آيه درباره مؤمن و كافر و نيك و بد جارى است. به هر كس خوبى شود، بايد آن را پاداش دهد. پاداش دادن، اين نيست كه همان احسانى را كنى كه او كرده است، مگر اين كه برترى خود را نشان دهى؛ زيرا اگر همان را كنى كه او كرده است، به سبب اين كه آغازگر احسان مى باشد، برترى از آنِ اوست.

[١] غرر الحكم : ٥٦.[٢] غرر الحكم : ٢٣٨٣.[٣] بحار الأنوار : ٧٨/٨٢/٨٠.[٤] نهج البلاغة : الحكمة ٦٢.[٥] بحار الأنوار : ٧٥/٤٢/٤ .[٦] الدّرة الباهرة : ٣٤.[٧] بحار الأنوار : ٧٨/٣١١/١.