راه خدا مى‌شود، بشارت مى‌دهد، و مى‌فرمايد: هيچ‌گونه تشنگى بر پيكارگران چيره نمى‌گردد يا به رنج نمى‌افتند يا به گرسنگى دچار نمى‌گردند يا قدمى كه كافران را خشمگين سازد بر نمى‌دارند-گرچه ميان آنان جنگ واقع نشود-و هيچ دستبردى به دشمن نمى‌زنند، مگر آن‌كه در برابر، براى ايشان عملى صالح نوشته مى‌شود و پاداشى نيكوتر از آن مى‌بينند؛ و هرگونه اقدامى كه مسلمانان براى آمادگى جسمى، جنگى و يا مرزدارى و به منظور دريافت پاداش موعود انجام دهند، مشمول اين حكم مى‌گردد. [١]

دليل دوّم

خداى متعال فرموده است:

«يٰا بَنِىَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُواْ مِنْ يُوسُفَ وَ اَخِيهِ وَ لاٰ تَيْأَسُوا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِنَّهُ لاٰ يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّٰهِ اِلاَّ الْقَوْمُ الْكٰافِرُونَ» [٢]

«تحسس» (با حاء) به اين معناست كه خود درصدد شنيدن اخبار باشى و «تجسّس» با جيم به‌اين معنااست كه اخبار را به‌وسيلۀ ديگران جست و جو كنى. [٣]به اين ترتيب، معناى آيه چنين مى‌شود: اى پسران من به محلى يا شهرى كه از آن‌جا آمديد و دو برادرتان را در آن‌جا گذاشتيد، برويد و دربارۀ احوال يوسف و برادرش (بنيامين) به جست و جو بپردازيد. [٤]

چگونگى استدلال: يعقوب-عليه‌السلام-از فرزندان خود خواست كه براى يافتن يوسف و برادرش، كسب خبر كنند و اين خود نشانگر تأييد يكى از پيامبران الهى براى گردآورى اخبار از ديگران است-در حالى كه گردآوردن اخبار از عناصر اساسى كار اطّلاعات به شمار مى‌رود - و به گردآورندگان اخبار نيز توصيه مى‌كند كه نااميد نشوند (وَ لاٰ تَيْأَسُوا) .

دليل سوّم

خداوند متعال فرموده است:

[١] -محمد عزة دروزه، تفسير الحديث، ج ١٢، ص ٢٢٨.
[٢] -يوسف (١٢) ، آيۀ ٨٧.
[٣] - ابوالقاسم عبدالرحمن بن احمد بن ابوالحسن خثمعى سهيلى (٥٠٨-٥٨١/١١١٤-١١٨٥م) ، الروض الانف فى‌تفسير السيرة النبويه ابن هشام، دار المعرفة للطباعه و النشر، (١٣٩٨ ه‌/١٩٧٨ م) ، ج ٣، ص ٤٣.
[٤] -سيد قطب، فى ظلال القرآن، دار العربيه، بيروت، م، ج ١٣، ص ٤٤؛ طبرى، جامع البيان، ج١٢، ص ٣٢؛ ابن كثير، تفسير، ج٢، ص ٤٨٨؛ محمد احمد جادالمولى، قصص القرآن، ص ١٠٣.