اطلاعات نظامی در اسلام - مناصره، عبدالله علي سلامه محمد؛ مترجم عبدالحسين بينش - الصفحة ٢٠٥ - مطلب سوّم دلايل تجويزكنندگان اصل دروغ، به صراحت يا به كنايه

«نشنيده‌ام از دروغ‌هايى كه مردم مى‌گويند، جز در سه مورد جايز باشد: جنگ، اصلاح ميان مردم و سخن گفتن مرد با همسرش و سخن گفتن زن با شويش» [١]

نووى گويد: ظاهر روايت، مباح بودن دروغ در امور سه‌گانه است، ليكن كنايه‌گويى اولى است. [٢]

٢-از جابر بن عبدالله نقل شده كه رسول خدا (ص) فرمود: «چه كسى شرّ كعب بن اشرف را كم مى‌كند؟ او خدا و پيامبرش را آزرده است.» محمد بن مَسلمه گفت: «اى رسول خدا آيا دوست دارى كه من او را بكشم؟» فرمود: «آرى» .

جابر گويد: محمّد بن مَسلمه نزد كعب رفت و گفت: اين مرد-يعنى پيامبر (ص) -ما را به رنج افكنده و از ما زكات مى‌گيرد. گفت: به خدا سوگند شما نيز در مقابل او را به ستوه خواهيد آورد. گفت ما از او پيروى كرده‌ايم و دوست نداريم كه او را واگذاريم، تا ببينيم سرانجام كارش به كجا مى‌انجامد.

جابر گويد: همين‌طور با او سرگرم سخن بود و در فرصت مناسب او را به‌قتل رساند. [٣]

در روايت ديگرى آمده است كه محمّد بن مَسلمه گفت: «اى رسول خدا آيا دوست دارى او را بكشم؟ .»

فرمود: «آرى.»

گفت: «پس به من اجازه دهيد، هر چه لازم باشد بگويم.»

فرمود: «چنين كردم [٤]، يعنى به تو اجازه دادم هر دروغى كه تو را در اين مأموريت كمك كند، بگويى.»