فقه مدیریتی - الهامی نیا، علی اصغر - الصفحة ٢٣ - کاربرد عملی
مىكنند. چنانكه در داورىها هيچگاه اشتباه نمىكنند. به گفته قرآن:
(بَلِ الْانْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصيرَةٌ وَ لَوْ الْقى مَعاذيرَهُ) [١]
بلكه انسان از وضع خويش به خوبى آگاه است؛ گرچه براى خود عذرهايى بتراشد.
اگر انسان، وجدان خويش را زير پا نگذارد و به بهانهجويى روى نياورد، در همه صحنههاى زندگى، هر كارى را به نحو احسن انجام مىدهد؛ از جمله:
١- در انجام كار، براى خود امتيازى قائل نمىشود و همانطور كه براى خود، كار مىكند، براى ديگران نيز چنين مىكند.
٢- ساعات كارى را بهطور دقيق مراعات مىكند و از كمكارى به شدّت مىپرهيزد.
٣- در انجام امور محوّله با دقّت و سرعت عمل مىكند و از مسامحه و سهلانگارى دورى مىجويد.
٤- به سلسله مراتب، گردن مىنهد و از نافرمانى و تمرّد، پرهيز مىكند.
٥- كار را با كيفيّت خوب و با سليقه و نظافت، بهطور كامل انجام مىدهد.
٦- كميّت كار را نيز در نظر دارد و سعى مىكند حجم، مقدار و اندازه كار و زمان انجام آن در سطح استاندارد و به ميزان بهرهگيرى از ٨٠% ساعت مقرّر انجام گيرد.
٧- در كارها ابتكار و خلّاقيت به خرج مىدهد و در جهت بهبود روشها و كاهش هزينهها شيوههاى مناسب به كار مىگيرد.
٨- دستورهاى مقامات مافوق را تا حصول نتيجه بهطور مستمر، پىگيرى مىكند؛ همچنين مراحل پيشرفت كار را طبق برنامه و جدول زمانبندى آن، مدّ نظر دارد.
٩- نسبت به كار علاقه و جدّيت دارد و آن را با پشتكار و احساس مسؤوليّت انجام مىدهد.
١٠- اشتباههاى خود را مىپذيرد و به سرعت درصدد جبران برمىآيد؛ چنان كه از نظريّات منطقى ديگران سود مىجويد.
١١- از ابزار و امكانات بهطور صحيح استفاده مىكند و نسبت به آنها افراط و اسراف روا نمىدارد.
[١] - قيامت (٧٥)، آيات ١٤-١٥