فقه مدیریتی - الهامی نیا، علی اصغر - الصفحة ٤٣ - تشویق و تنبیه
نصبها همه بايد برمبناى قانون و مقررات هر سازمان صورت پذيرد تا مشروع باشد.
امام راحل قدس سره در اين باره نيز چنين نظر مىدهد:
دخالت در امور اجرايى، عزل و نصب و امثال اينها به استثناى دخالت كسانى كه دولت مستقيماً گذاشته است، دخالت غير مشروع و موجب اختلال در امر كشور [است] و بايد از آن اجتناب شود. [١]
حضرت آيتاللّه خامنهاى (حفظهالله) نيز در حكم انتصاب نماينده خود در سپاه آورده است:
بر كلّيه موارد نصب و ترفيع و گزينش و سپردن مسؤوليّتهاى جديد به فرماندهان و مسؤولان، از نظر صلاحيتهاى دينى و سياسى نظارت نموده و بدينوسيله سلامت انتصابات را تأمين فرماييد ... [٢]
تشويق و تنبيه
تشويق و تنبيه از مهمترين اصول مديريت در همه سازمانهاست و خداوند متعال آن را در عالىترين نوع مديريت و رهبرى- يعنى بعثت پيامبران- لازم و ضرورى دانسته و اعمال كرده، فرموده است:
(وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ الَّا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ) [٣]
و ما پيامبران را جز (بهعنوان) بشارت دهنده و بيم دهنده نمىفرستيم.
امير مؤمنان ٧ در منشور مديريتى خويش به مالك اشتر مىنويسد:
«وَ لا يَكُونَنَّ الُمحْسِنُ وَالْمُسىءُ عِنْدَكَ بِمَنْزِلَةٍ سَواءٍ فَانَّ فى ذلِكَ تَزْهيداً لِاهْلِ الْاحْسانِ فِى الْاحْسانِ وَ تَدْريباً لِاهْلِ الْاساءَةِ عَلَى الْاساءَةِ وَ الْزِمْ كُلًّا مِنْهُمْ ما الْزَمَ نَفْسَهُ» [٤]
[١] - صحيفۀ نور، ج ١٤، ص ٦٢
[٢] - حديث ولايت، ج ٥، ص ٢
[٣] - انعام (٦)، آيۀ ٤٨
[٤] - نهجالبلاغه، نامۀ ٥٣، ص ١٠٠٠