انسان (حضرت آدم (ع)) و هم ذريّه او كه از نطفه خلق شده‌اند. اين تعبير كنايه‌اى مى‌باشد، يعنى همان‌طور كه گياه از زمين مى‌رويد و رشد مى‌كند و حيات مى‌يابد، شما نيز از همين موادّ به وجود آمده‌ايد و خدا به شما حيات بخشيده است.
ب- آياتى كه منشأ پيدايش انسان را خاك مى‌داند كه آن نيز بخشى از زمين است مانند:
وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ... «١» از نشانه‌هاى او اين است كه شما را از خاك آفريد.
ج- آيات ديگر دلالت مى‌كند كه خدا انسان را از گِل چسبنده و خشك شده مانند سفال آفريده است:
هُوَ الَّذى‌ خَلَقَكُمْ مِنْ طينٍ «٢» خداوند كسى است كه شما را از گِل آفريد.
إنَّا خَلَقْناهُمْ مِنْ طينٍ لازِبٍ «٣» همانا انسان‌ها را از گل چسبنده آفريديم.
خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارِ «٤» خدا انسان را از گل خشكى مانند سفال آفريد.
د- آياتى كه دلالت مى‌كند كه بشر از آب و نطفه آفريده شده است؛ مانند:
فَلْيَنْظُرِ الْانْسانُ مِمَّ خُلِقَ خُلِقَ مِنْ ماءٍ دافِقٍ «٥» انسان بايد بنگرد كه از چه چيز آفريده شده است! از يك آب جهنده آفريده شده است.