درس شانزدهم: آينده انسان‌ هدف: فراگير پس از فراگيرى اين درس:
١- به جاودانگى انسان و چگونگى آن پى خواهد برد.
٢- به نقش ايمان و عمل در حيات ابدى سعادتمندانه آگاه مى‌شود.
٣- تأثيرات مثبت اخلاقى و ايمانى را در خود احساس مى‌كند.
انسان موجودى جاودانه‌ انسان موجودى است كه براى زندگى و بقا آفريده شده نه مرگ و فنا، بنابراين پس از پا گذاردن به عرصه هستى، ديگر معدوم نخواهد شد. او مدتى را در اين دنيا خواهد گذراند و پس از آن به جهان برزخ و سپس به قيامت كبرى روانه خواهد گشت. وجود جهان پس از مرگ مورد تأكيد همه اديان الهى است.
توضيح آن كه وجود عالم پس از مرگ براى انسان را از دو طريق مى‌توان اثبات كرد. اول اينكه همانطور كه در مباحث قبل نيز اشاره كرديم انسان داراى روحى مجرد از ماده است، لازمه وجود چنين روحى، زنده ماندن ابدى است؛ زيرا موجود مجرد به غير از مبدأ فاعلى كه همانا موجود مجرد دائمى است، نياز به مبدأ ديگرى يعنى مبدأ مادى ندارد تا در نتيجه تغيير يا نابودى ماده دگرگون يا نيست گردد. بنابراين زندگى انسان پس از رهايى از دنيا براى او قطعى خواهد بود، نه تنها به‌عنوان يك آينده احتمالى و ممكن، بلكه به‌عنوان يك آينده حتمى و ضرورى، و اين همان تعبير عميق قرآنى است كه از قيامت و آينده انسان به عنوان «لا رَيْبَ فيهِ» نام مى‌برد، يعنى هيچ شكى در تحقّق قيامت نيست. «١»