شناخت خداوند دعوت مى‌كند و انديشه در هر يك از آيات «آفاقى» و «انفسى» را راهى به‌سوى شناخت آفريدگار عليم و حكيم جهان مى‌داند. در سخنان معصومين (ع) نيز از اين راه بر شناخت خدا استدلال شده است؛ چنان‌كه قرآن كريم مى‌فرمايد:
انَّ فى‌ خَلْقِ السَّمواتِ وَالْارْضِ وَاخْتِلافِ الَّيْلِ وَالنَّهارِ لَاياتٍ لِاولِى الْالْبابِ «١» همانا در آفرينش آسمان و زمين و آمد و رفت شب و روز، نشانه‌هايى براى خردمندان است.
نيز مى‌فرمايد:
سَنُريهِمْ آياتِنا فِى‌الْافاقِ وَ فى‌ انْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ انَّهُ الْحَقُّ «٢» به‌زودى نشانه‌هاى [قدرت و حكمت‌] خود را در اطراف جهان و در جانشان بدانان مى‌نمايانيم تا برايشان روشن شود كه او حقّ است.
حضرت على (ع) درباره تفكر در مخلوقات مى‌فرمايد:
اگر مردم در توانايى (خداوند) و بزرگى نعمت او فكر مى‌كردند به راه (راست) بازمى‌گشتند و از آتش سوزان مى‌ترسيدند، ولى دل‌ها بيمار و ديده‌ها معيوب است. آيا نمى‌نگرند حيوان كوچكى را كه آفريده چگونه آفرينش آن را استوار و پيوند اعضايش را محكم گردانيده و براى آن گوش و چشم آفريده و استخوان و پوستش را به تناسب آراسته است. «٣» و همچنين مى‌فرمايد:
و آثار صنعت و نشانه‌هاى حكمت او در آنچه آفريده آشكار است، و همه، حجت و نشانه اويند، گرچه آفريده‌اى بى‌زبان باشند. پس، حجّتِ آفريدگان بر تدبير آفريدگار گوياست و دلالت آن‌ها بر پديد آورنده استوار است. «٤»