بنابر اين فقط تقوا است كه معيار و مدار ارزشهاى اصيل اسلامى، انسانى و كمالات روحى بوده، و تنها راه رسيدن به مقام قرب الهى و كرامت نفسانى است. گواه ما آيه زير است كه پس از خطّ بطلان كشيدن روى همه امتيازات ناپايدار قومى و نژادى و نظاير آن مى‌فرمايد:
انَّ اكْرَمَكُمْ عِنْدَاللَّهِ اتْقيكُمْ «١» همانا گرامى‌ترين شما نزد خدا با تقواترين شماست.
اين آيه به صراحت بيان كرده كه تنها معيار كرامت نزد خدا «تقوا» است و هر چه تقوا بيشتر باشد كرامت انسان نزد خدا افزون‌تر است. از اين رو، هر چه انسان بكوشد تا از تقواى بيشترى برخوردار شود، به همان نسبت نزد خدا محبوب‌تر و به لقاى جمال او نزديك‌تر است، چنان‌كه قرآن كريم نيز ضمن فرمان عمومى، بدان تصريح كرده و مى‌فرمايد:
فَاتَّقُوا ال مباحث تكميلى عقايد ١٢٧ انسان، موجودى آزاد و انتخابگر ص : ١٢٥ لَّهَ مَااسْتَطَعْتُمْ «٢» هر چه مى‌توانيد تقوا پيشه كنيد.
بنابراين، كرامت انسان حدّى ندارد، چون تقوا كه پايه و اساس كرامت است، محدود نيست. «٣» توضيح آن كه چون انسان داراى استعداد كمال‌يابى بوده، و ميدان عملش باز است و نيز قدرت بر تعيين مسير خويش را دارد، مى‌تواند بر اثر تداوم جهاد با نفس و تصفيه درون و بيرون و طاعت و بندگى، و نيز فراگيرى معارف الهى به درجه‌اى از كمال معنوى و طهارت روحى (كرامت اختيارى) برسد كه بسى فراتر از مقام و منزلت فرشته باشد؛ تا جايى كه سزاوار تقديس و تكريم همگان به‌ويژه فرشتگان شود؛ جمعى از بندگان مخلص خدا از