معطّر بودن، خوش اخلاقى و هر امر اخلاقى ديگرى كه برانگيزنده احساس مثبت در افراد ديگر مى‌باشد، مورد توجه قرار گرفته است و به تحقيق، مى‌توان ادعا كرد كه بسيارى از جاذبه‌هاى دينى در رابطه با اين نوع ابزار تبليغى مى‌تواند در برانگيختن احساس مذهبى قوى مؤثر باشد. ستايش‌ها و نكوهش‌هاى قرآن و روايات درباره مؤمنان و كافران و نسبت به اعمال خوب يا بد، به‌طور ناخودآگاه رغبت يا بيزارى را در هر فرد مؤمن و معتقدى ايجاد مى‌كند كه از آن به «احساس مذهبى» تعبير مى‌نماييم. بنابراين، در جامعه دينى بايد هر امرى، براساس جايگاهى كه در دين دارد، نمايانده شود تا احساسى مخالف با واقعيت پديدار نگردد.