خداى سبحان در آيه‌هاى پايانى سوره يوسف به نتيجه‌گيرى از داستان يوسف (ع) مى‌پردازد و امت پيامبر خاتم (ص) را به سير در احوال انبياى گذشته و عبرت‌آموزى از سرگذشت آنان و اقوامشان دعوت مى‌كند.
در اين داستان برادرانى كه روزى يوسف را به چاه افكندند و پيراهن خون‌آلودش را نزد پدر بردند، روز ديگر در مقابل عزّت و عظمت او سر تعظيم فرود آوردند. زليخا كه روزى يوسف را به اتهام خيانت به پادشاه مصر با مكر و حيله به زندان افكند، روز ديگر در مقابل پادشاه به پاكى و صداقت و امانت يوسف شهادت داد و از كرده خويش پشيمان گشت.
همچنين در اين داستان، غلبه تدبير الهى بر هر تدبير ديگرى به صراحت ظهور كرده است. يوسف، دامان خود را از گناه پاك داشت و خداوند نيز او را به مقامات مادى و معنوى والايى رساند و خلاصه مسئله ولايت خداى تعالى نسبت به بندگان مخلَص خود، در اين سوره به طور چشم‌گيرى منعكس شده است. «١» پرسش‌ ١. حضرت لوط كه بود و در چه ناحيه‌اى به پيامبرى برانگيخته شد؟
٢. سرانجام قوم لوط را شرح دهيد.
٣. چرا قرآن كريم سرگذشت حضرت يوسف (ع) و برادرانش را درس عبرت براى اهل تحقيق مى‌داند؟
٤. آزمايش مهم حضرت يوسف (ع) را كه سربلند از آن بيرون آمد شرح دهيد.