تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ١٥

هر چند شرايع پيامبران پيشين هم اكنون نسخ شده و نيازى به فراگيرى و عمل بدانها نيست، اما سيره و سخنان وحيانى و حكيمانه آنان در دعوت به توحيد و معارف الهى همچنان كارآيى دارد و خداوند متعال در قرآن كريم، بسيارى از سخنان و نصايح آنان را نقل نموده و اين بدان سبب است كه اهداف همه پيامبران يكى بوده و همبستگى ميان مكتب آنان محرز است كه در ادامه همين درس به آن اشاره‌اى خواهيم داشت.
شمار پيامبران‌ از آنجا كه انسان براى رسيدن به هدف آفرينش، نيازمند رهبرانى است كه او را در مسير تكاملى‌اش راهنمايى و هدايت كنند، خداوند پيامبرانى را براى هدايت بشر فرستاده وهيچ امتى را از اين نعمت محروم نساخته است. قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:
... وَإِن مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ. (فاطر: ٢٤)
و هيچ امتى نبوده، مگر در آن هشدار دهنده‌اى بوده است.
امام على (ع) نيز بر اين حقيقت تأكيد كرده، مى‌فرمايد:
و هيچ گاه خداى پاك از آفريدگان خود، پيامبر يا كتاب يا برهان قطعى يا روشى استوار را مضايقه نفرموده، پيامبرانى كه با وجود شمار كم و داشتن دشمنانِ بسيار از رسالت وحى بازنماندند. گاه از ايشان پيامبرانى بودند كه اسم پيامبر پس از خويش را مى‌دانستند و يا پيامبران پيشين آنها را مى‌شناختند. «١» بنابراين، در اينكه بشر در هيچ زمانى بدون هادى و راهنما نبوده است، جاى ترديد نيست؛ اما درباره شمار اين راهنمايان اختلاف وجود دارد.
در قرآن آمار مشخصى از پيامبران ارائه نشده و فقط به نام ٢٦ نفر از آنان تصريح شده است: آدم، نوح، ادريس، هود، صالح، ابراهيم، لوط، اسماعيل، اليسَع، ذوالكفل، الياس، يونس، اسحاق، يعقوب، يوسف، شعيب، موسى، هارون، داوود، سليمان، ايوب، زكريا، يحيى، اسماعيل صادق الوعد، عيسى و محمد (صلوات الله عليهم اجمعين). «٢»