درس ششم‌ حضرت ابراهيم (ع) (١)
ويژگيها و فضائل‌ حضرت ابراهيم (ع) از پيامبران اولوا العزم و بزرگ الهى است كه نزد پيروان اديان سه‌گانه يهود، مسيحيت و اسلام، جايگاه ويژه‌اى دارد. خداوند متعال در قرآن كريم به تمجيد از شخصيت ابراهيم (ع) پرداخته و ماجراى مبارزات او با مشركان را نقل كرده است. قرآن كريم آن حضرت را با اوصافى چون حنيف [: حق‌گرا]، حليم [بردبار]، اوّاه [: كسى كه به درگاه خداوند فراوان دعا و تضرع مى‌كند]، منيب [: توبه كننده‌]، صدّيق [: بسيار راستگو]، قانت [: مطيع و فرمانبردار]، شاكر، داراى قلب سليم، بنده مؤمن و نيكوكار و شايسته و صالح معرفى مى‌كند؛ «١» مثلًا درباره آن پيامبر بزرگ مى‌فرمايد:
إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتاً لِلَّهِ حَنِيفاً وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ شَاكِراً لأَنْعُمِهِ اجْتَبَاهُ وَهَدَاهُ إِلَى‌ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ وَآتَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ. (نحل: ١٢٠- ١٢٢)
ابراهيم [به تنهايى‌] امتى بود مطيع فرمان خدا؛ خالى از هرگونه انحراف؛ و از مشركان نبود؛ شكرگزار نعمتهاى پروردگار بود؛ خدا او را برگزيد؛ و به راهى راست هدايت نمود. در دنيا به او نيكويى داديم؛ و در آخرت از نيكان است.
در اين آيات، از ابراهيم (ع) به عنوان يك امّت ياد شده است؛ يعنى او به تنهايى امتى از امتهاست؛ زيرا جامع همه كمالات يك امت است و هر آنچه در يك امت، وجود دارد، در وى به تنهايى موجود است. آن حضرت، خداوند را به يگانگى مى‌شناخت و او را مخلصانه‌