حضرت آدم (ع) حدود هزار سال عمر كرد و در اين مدت، به هدايت و ارشاد خاندان خويش مشغول بود تا درگذشت. «١» حضرت نوح (ع)
نام حضرت نوح (ع) در بسيارى از سوره‌هاى قرآن كريم آمده و در چند سوره نيز بخشهايى از زندگى آن حضرت به تفصيل بيان شده است. «٢» پس از حضرت آدم (ع) و گذشت زمان، به تدريج روح غرور و تكبر ميان مردم رواج يافت و گروهى خود را برتر از ديگران پنداشتند و در فكر بهره‌جويى و استثمار ديگران افتادند. گروهى ارباب و گروهى ديگر رعيت شدند و از همين جا بت‌پرستى، اختلاف شديد طبقاتى، زورگويى به ناتوانان و نزاع و درگيرى و اختلاف آغاز شد. «٣» قرآن كريم درباره فلسفه بعثت پيامبران به همين نكته اشاره فرموده است:
كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيَما اخْتَلَفُوا فِيهِ ... (بقره: ٢١٣)
مردم [در آغاز] يك دسته بودند؛ پس خداوند پيامبران را برانگيخت تا مردم را بشارت و بيم دهند و كتاب آسمانى كه به سوى حق دعوت مى‌كرد، با آنها نازل نمود تا در ميان مردم، در آنچه اختلاف داشتند، داورى كنند.
حضرت نوح (ع) زمانى عهده‌دار هدايت مردم شد كه بت‌پرستى رواج يافته بود و سرمايه‌داران و پول‌پرستان از جهالت مردم و بت‌پرستى آنان بهره برمى‌داشتند.
بزرگداشت نوح (ع) در قرآن كريم‌ حضرت نوح (ع) نخستين پيامبر اولوا العزم و صاحب شريعت است. او، كه به «شيخ الانبياء» ملقّب است، مأمور هدايت مردم زمان خود شد و در اين راه، در مدت طولانى، تلاش فراوانى از خود نشان داد. خداوند متعال از او به شايستگى ياد كرد و او را از برگزيدگان خود خوانده است «٤» و