گروهى از بنى اسرائيل تحت فرماندهى طالوت به جنگ جالوت رفتند و خالصانه و صادقانه به درگاه خداى سبحان دعا كردند:
رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْراً وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ. (بقره: ٢٥٠)
پروردگارا! به ما صبر و استقامت عنايت فرما و قدمهاى ما را ثابت گردان و ما را بر گروه كافران پيروز كن.
هرچند شمار اينان در برابر انبوه لشكريان جالوت اندك بود، به پيروزى رسيدند و جالوت به دست جوان رشيدى به نام «داوود» كشته شد. خداوند متعال با شكست جالوت، به داوود سلطنت و حكمت عنايت كرد و هر چه مى‌خواست به او آموخت. «١» خداى سبحان همچنين داوود را در كنار ساير پيامبران الهى ستوده و «زبور» را بر او نازل كرده است «٢» و علم، فضيلت، «٣» حكمت و «فصل الخطاب» (علم داورى و قضاوت) را به او عنايت نموده است. «٤» قرآن كريم او را اوّاب (بسيار توبه كننده) و دارنده «زلفا» (مقام و منزلت قرب) در پيشگاه الهى و دارنده «حسن مآب» (عاقبت نيكو) شمرده است. همچنين در قرآن آمده است كه خداوند او را خليفه خويش در زمين قرار داد و به حكومت و قدرت رسانيد. «٥» كوهها و مرغان را مسخّر او كرد تا با او تسبيح گويند. «٦» آهن سخت را برايش نرم ساخت «٧» تا براى گذران زندگى خود زره ببافد و از بيت‌المال ارتزاق نجويد. «٨» از ديگر نعمتهاى الهى به آن حضرت، لحن و صوت بسيار زيبا بود.
قضاوت داوود حضرت داوود (ع) مانند ديگر پيامبران براى رسيدن به كمالات معنوى با امتحانات دشوارى رو به رو گشت. روزى دو تن براى داورى نزد او آمدند. يكى از آنان گفت: