تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ١١٦

يهوديان به طعن و سرزنش مريم پرداختند و گفتند: «اى مريم عجب كار زشت و شگفت‌آورى كردى! اى خواهر هارون، تو، نه پدر ناصالحى داشتى و نه مادر زشت كردارى!» «١» خداى سبحان براى حفظ آبرو و حيثيّت حضرت مريم (س)، نشانه‌اى از نشانه‌هاى خود را پديدار ساخت. مريم به طفلى كه در گهواره بود، اشاره كرد كه‌اى قوم! با او سخن بگوييد.
طفل، به اذن خدا به سخن آمد و گفت:
قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيّاً وَجَعَلَنِي مُبَارَكاً أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَادُمْتُ حَيّاً وَبَرّاً بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيّاً وَالسَّلَامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدتُّ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيّاً. (مريم: ٣٠- ٣٣)
من بنده خدا هستم كه به من كتاب آسمانى داده، و پيامبرم قرار داد و هر جا باشم مايه بركتم. تا زمانى كه زنده‌ام، مرا به نماز و زكات سفارش نمود و به نيكى نسبت به مادرم توصيه كرد و مرا ستمكار و شقى قرار نداد. درود بر من، روزى كه به دنيا آمدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه برانگيخته شوم.
حضرت عيسى (ع)، ضمن معرفى خود در گهواره، به نسبتهاى ناروايى كه به مادر عفيف و بزرگوارش داده بودند، پاسخ گفت.
خداوند در ردّ پندار كسانى كه تولد فرزند بدون پدر را محال مى‌دانند و يا تولد او را بدين صورت دليل بر الوهيت او مى‌دانند، خلقت حضرت عيسى (ع) را به خلقت حضرت آدم (ع) تشبيه كرده، مى‌فرمايد:
إِنَّ مَثَلَ عِيسَى‌ عِندَ اللّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِن تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ كُن فَيَكُونُ. (آل عمران: ٥٩)
همانا خلقت عيسى نزد خدا مانند خلقت آدم است كه خدا، او را از خاك آفريد، سپس به او گفت، بشرى كامل باش، پس همان‌طور شد.
اگر آفرينش انسانى بدون پدر غير ممكن است، پس خلقت آدم نيز، كه نه پدرى داشت و نه مادرى، بايد غير ممكن باشد و اگر خلقت عيسى بدون پدر دليل بر الوهيت اوست، پس بايد حضرت آدم نيز بنده خدا نباشد و براى او نيز مقام الوهيتى باشد؛ در حالى كه معتقدين به الوهيت عيسى، چنين مقامى را براى حضرت آدم معتقد نيستند. «٢»